یک هزارو چهارصدو چهاره خورشیدی.

عیدتون مبارک.

من،ستاره ها.

بزار بره هرجا میخواد،مهم نیست حرفا زیاد..
زل زدم به آسمون،از ابر برفا میاد.
غم پره تو هواش تلخ تر از الکل رو لباش
قلبم داره میکوبه،میگم نرم برو تو یواش
گفتی ولی راهی نیست،بکن هرچی داری ریسک
پهلو من نیستی جات ولی خالی نیست

دل تنگ میشم برای دختری که هروقت میخندید حلقه براقِ خوشحالی تو چشماش بود و حالا چیزی جز نفرت توش نیست.
دل تنگ میشم برای احساساتِ صادقانه ای که داشتم..
دلتنگِ شب هایی که تنها دغدغه هام خوراکی ای بود که مامانم برام نمی‌گرفت چون نگران دندونام بود
دلتنگ روزایی که ذوق و اشتیاق توم جوونه زده بود و حالا جز ی احساسِ پژمرده دیگه چیزی نیست
دلتنگ روزایی که خوشحال بودم
خود واقعیم بودم
زندگیمو نباخته بودم...
دلتنگم،دل تنگِ خودم..روحم...خنده های از ته دلم که کل خونرو پر میکرد..
اره من دل تنگم..دلم برای خودِ سابقم تنگ شده که خیلی وقته مرده..

سر میدم آوازه قو،تموم شده داستانمون
رفت تو قصه ها جاودانه موند
دیدی زود دسته سرنوشت تورم از دست من گرفت،رفتو پر کشید به سمت آسمون..

All the lights are sparkling for you it seems
On the downtown scenes, shady blue
Beatboxing and rapping in the summer rain

این آدمو گم نکن...
و اگر قصه امون همیشه ادامه داشت،من هر فصلشو با افتخار مینویسم.

تغيير..؟

سير و فلفل

You are beautiful like the color blue..

تمام شده ام،اما هنوز حضور دارم.
انگار نقشم در نمایش زندگی به پایان رسیده است و حالا در میان تماشاگران خیالی نشسته ام و به صحنه خالی خیره شده ام.