با آقای قصه‌ی ما مثل شد تماس گرفتم آهنگ پیشوازش این بود جوابم رو هم نداد

خوشحال دیدن آدم‌ها خیلی خوشحالم میکنه کاش یه روز من.

واقعا نمیدونید چقدر خوشم میاد وقتی میبینم آدما حالشون خوبه و اوقات خوشی دارن. وقتی میرم بیرون تو دلم آرزو میکنم ای‌کاش میشد یه روزی باشه که همه‌ی آدمای ایران خوشحال باشن. یاد مادربزرگم افتادم که همیشه آخر نمازهاش با جون و دل دعا میکرد. اصلا انگار نماز رو فقط برا این میخوند که تهش بشینه یه ربع بلند بلند برای آدم‌ها دعا کنه. هردفعه اول برای تمام آدم‌های روی زمین دعا میکرد، برای سلامتی و خوشیشون. بعد آخر آخر تازه میرسید به دعا برای خودش و بچه‌هاش. من اون موقع همه‌ش با خودم فکر میکردم خدا که داره میبینه مادربزرگم قلب به این مهربونی داره، واسه چی انقدر ناراحتش میکنه؟ اصلا دلش میاد ناراحتش کنه؟ ای بابا. عقل بچه واقعا.

محض رضای خدا در یه حدی کسشر بگید که لااقل به قیافه‌تون بخوره

شروع این ترک برای من مثل مرور یه خاطره‌ست. تصاویر تار و نامفهوم از یه خاطره‌ که گذر زمان باعث شده فکر و خیال هم قاطیش بشن؛ جوری که آدم خودش هم نمیفهمه کدوم قسمت‌هاش خیالی و کدوم قسمت‌هاش واقعی‌ان.
هرچی از ثانیه‌های آهنگ میگذره همه‌چیز واقعی‌تر به نظر میاد. معلوم نیست تو داری هر ثانیه‌ از تصور اون خاطره دورتر و به واقعیت نزدیک‌تر میشی، یا اونقدر داری توش فرو میری که تمام واقعیتت تبدیل به همون تصوری بشه که از خاطره داری. این رو هیچکس نمیدونه.

چجوری میتونم خودم رو حذف نصب کنم نی‌نی سایت

زندگی واقعا خیلی اذیتم میکنه. دیگه حوصله‌ی تظاهر به قوی بودن رو هم ندارم. قوی بودن و این کسشرهای glorify کردن بدبختی زمانی ارزشمنده که انتخاب خودت باشه نه تنها مسیر پیش روت.

مردم یه جور شبانه‌روز در مورد «خودشیفته‌ها» حرف میزنن انگار مثلا این خودشیفته‌ها یکسری موجودات فضایی‌ و غریبه هستن
بدون شک حداقل ۹۵ درصدتون همین کسشر هستید صرفا اونقدر خنگید که نمیفهمید

بعد تراپیست کسخلتون هم که همه رو diagnose میکنه و تمام اطرافیانتون رو سمی می‌دونه الا خود شما
چون در‌های طلایی بهشت باز شده و شما مستقیما از کس آسمون افتادید پایین

دقیقا شاهکار که نه ولی یک مرحله پایین‌تر از شاهکار

وضعیت بنده از صبح:

کیرم تو گذر عمر. اصلا اتفاقات جالبی با بزرگ شدن رخ نمیده. اول میفهمی پری‌ دریایی واقعا وجود نداره و الکیه، بعد موهای سفید پدر و مادرت بیشتر و بیشتر میشه، کم‌کم اسطوره‌های بچگیت خداحافظی میکنن (یا میمیرن)، چه میدونم لابد تو مرحله‌ی بعدی هم میخوان بهمون بگن تو ایران به دنیا اومدیم و هیچوقت قرار نیست طعم واقعی خوشبختی رو بچشیم

ببخشید یک سوال الان این مقدار نوری که داره وارد میشه طبیعیه؟

برای مهار خشمم نفس عمیق میکشم ولی ظاهرا عمق مورد نیازم برای کسب آرامش یه جاهایی تو اقیانوس اطلسه و عمق ریه‌هام استخر کودکان