آره سکس خوبه ولی تا حالا با شخص منطقی‌ای که در برابر فهمیدن مقاومت نمیکنه بحث کردی؟

سعدی یه غزل بسیار زیبا داره که چند بیت اولش بدین شرحه:
«سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی
چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی
به چه دیر ماندی ای صبح که جان من برآمد
بزه کردی و نکردند مؤذنان ثوابی
نفس خروس بگرفت که نوبتی بخواند
همه بلبلان بمردند و نماند جز غرابی»

حالا حبیب توی این آهنگ میگه:
«سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی
تو خود آفتاب خود باش و طلسم کار بشکن
بسرای تا که هستی، که سرودن است بودن
به ترنمی، دژِ وحشتِ این دیار بشکن»
همون مصراع رو آورده ولی با یه منظور متفاوت. نمیدونم چرا گفتم ولی به نظرم قشنگ بود گفتم شما هم بدونید. نمیدونم این نیاز آدمیزاد برای به اشتراک گذاشتن چیزهایی که سر ذوقش میارن از کجا میاد واقعا.

سلامتی. ذوقمون مرده.

هیچوقت نفهمیدم سیاوش قمیشی قدیما چون جوون بوده صداش جدی فرق میکرده یا خودش لحنش رو اینجوری میکرد. در کل به نظرم الانش جالب‌تره. این آهنگه هم انقدر لطیفه که لحن عجیبش اتفاقا آهنگ رو لطیف‌تر کرده.

وای نمیتونم=)))))))))))))) آخه این برره‌بازی‌ها چیه؟=))))))}£}}£¥}}}}`

اگه مالکان ساچِلدو و املاک اسب رو میشناسی تو دوست خوب منی👍

گذر کردن، یک مرحله‌ی خیلی مهم تو زندگی هر آدمیه که برای بنده از مرحله تبدیل به حرمله شده.

این فلسطینی‌ها مگه طبق گفته‌ی خودشون همش در حال جنگ و خونریزی و تیکه‌تیکه شدن نیستن؟ پس کی وقت میکنن تو تمام شبکه‌های اجتماعی کامنت‌های کسشر بذارن؟ فری پلستین و کیر خر مادرجنده برو بمیر دیگه اگه راست میگی.

برنامه؟ باز نکردن اینستاگرام تا چهلم متیو پری.

شاهکار جدیدم در فراموشی اینه که قرص رو میذارم تو دهنم و بعد میرم سراغ کارهای دیگه و یادم میره آب بخورم که قرص بره پایین. همین روند رو ادامه بدم و نفس کشیدن رو هم فراموش کنم عالی میشه

چیه هی همه میگن غمت نباشه دنیا دو روزه؟ کی گفته دنیا دو روزه؟ اصلا من میگم سه روزه. اون یه روز اضافه رو هم میخوام ناراحت باشم و اتفاقا غمم هم باشه. میخواید کیرم رو بخورید حالا؟

شما هم تو بچگی با مدادرنگی‌هاتون دوست بودید؟ نه؟ جوابتون اهمیتی نداره، اینجا فقط من حرف میزنم. من بله، باهاشون دوست بودم. همیشه هم دلم برای مداد سفید میسوخت و همینجوری برای اینکه ناراحت نشه یکم قسمتهای سفید نقاشی رو باهاش رنگ میکردم که استفاده بشه و غصه نخوره. از مداد قرمز هم خوشم نمیومد، چون بهم احساس این دخترهای سلیطه‌ای رو‌ میداد که هیچی سرشون نمیشد و فقط بلند بلند حرف میزدن و به آدم می‌پریدن. کسکش‌ها هیچوقت هم به حرف‌های منطقی گوش نمیدادن و فقط جیغ میزدن. اه.
ولی سبزها، سبزها به نظرم خیلی بامزه می‌اومدن، از این‌هایی که حال آدم رو خوب میکنن و عالم و آدم دوستشون دارن.
آبی برای من رنگ فکر کردن بود. آدم عاقل، با عینک مربعی و کم‌حرف. اما آبی آسمونی به نظرم خیلی بی‌عرضه بود، نمیدونم چرا.
طیف‌های مختلف بنفش‌ رو خیلی دوست داشتم و فکر میکردم اگه خودم مدادرنگی بودم، بنفش میشدم. هم قرمز، هم آبی.
مخلص کلام؛ به این فکر میکنم که یک بار، آخرین باری بود که مداد رنگی‌هام رو اینجوری میشناختم و گرفتمشون دستم و قطعا هم نمیدونستم که آخرین‌باره. از اون روز به بعد، احتمالا اولین جرقه‌های بزرگ شدن برای من زده شده. چه بلایی سر مدادرنگیا اومد؟ انداختمشون دور؟ گم شدن؟ چیکارشون کردم؟ نمیدونم. ولی فکر کنم الان تازه دارم میفهمم که این بزرگ شدن، چجوری رنگ زندگیم رو از بین برد.

3:30
"It's okay, it's okay. It's just a dream. Go back to sleep."

چیزی هم هست که مسی تو این زندگی بهش نرسیده باشه؟😩

به جز کابینت‌های بالا البته

بعدا بابت اون دفعه که داشتی میترکیدی و لبت رو گاز میگرفتی تا اتفاق جالبی که اخیرا برات افتاد رو برای اون آدمه تعریف نکنی، از خودت تشکر میکنی

فقط امیدوارم که یه روز متوجه بشه که من واقعا خواستم. من واقعا خواستم و تلاش کردم، ولی نشد.