یک دوست پسر مثل لاکپشت‌های نینجا می‌خوام؛ سریع، قوی، اینجا اونجا هر جا که فکرشو کنی آماده، پرطرفدار، دارای هدف واسه همه کارها و دنبال آدم‌های تبهکار.

«آدمها رو از رو ظاهر نمیشه قضاوت کرد»
ظاهرش:

زائر گرامی از پذیرایی مردم عراق راضی بودی؟ همه چیز رایگان بود؟ شور حسینی درت ایجاد شد؟ خیلی خب. حالا برگرد به کشورت و زنت رو اجاره بده که قسط وامت رو بدی بیناموس.

تهران عوضی، می‌تونستی دلگرم‌کننده‌ترین شهر جهان باشی.

من دیوار بودم و اون نایت کینگ؛ با اژدهاش خرابم کرد.😩🥵

تا اینجای کار متوجه شدم که تنها علت علاقه به سرسی می‌تونه داشتن مامی ایشوز باشه. حالا شاید بگید ددی ایشوز چطور؟ که باید بگم نایت کینگ.

خیلی قشنگ.😩🤲

آه نایت کینگ. نایت کینگ عزیزم. مرگ شایسته‌ای نداشتی اما حداقل بهترین ساوندترک سریال برای تو ساخته شده. روحت شاد. تو برای من تنها حاکم بر حق وستروس بودی.😩💔

یعنی این زندگی فانی و یک‌باره رو تجربه کنیم، بمیریم و یه بار واقعاً گه نخورده باشیم که حداقل بفهمیم چه مزه‌ایه؟ آزمودن زندگی چی شد پس؟ اون خوی ماجراجویانه‌مون چی شد؟ همش حرف. به نظرم آدم از هرچیزی منع بشه ممکنه بعداً به طور فجیع‌تری اون کار رو انجام بده. انقدر بازیچهٔ مدیا نباشید و خودتون رو الکی منع نکنید. برید گه بخورید. شاید مزه‌ش اونقدرا هم بد نباشه و خوشتون اومد واقعاً. بعدش دیگه صبح تا شب می‌تونید بشینید و بدون فکر گه بخورید فقط.

تنها نکته مثبت قسمت پایانی گات:

سردرگم؟ چیزی فراتر از سردرگم هستم. شاید سر در کون، سر در گوه، یا اصلا سر و بدن و تمام زندگی در گوه هستم. نمیدونم. فقط میدونم نمیدونم‌.

روانم مثل نخودی در کوبیده آبگوشت داره فرو می‌پاشه‌.

من ۱۳ سالمه من ۱۳ سالمه بخدا من ۱۳ سالمه و مامانم رو می‌خوام لطفا از من نخواید که این کارهای بزرگسالانه رو انجام بدم😭😭😭😭

اگر می‌تونستم درست آدرس پیدا کنم شاید نصف مشکلات زندگیم هم حل نمی‌شد؛ اما حداقل موقع تلاش برای حل کردن تمامی مشکلات زندگیم بزرگ‌ترین استرسم گم شدن نبود.🤡 تواناییم در آدرس پیدا کردن مثل یک کودک هفت ساله‌ست در حالی که بیست سالمه و تازه خودم هم پرت کردم داخل تهران.🤡 عالیه. بهتر از این نمی‌شه. آخرش در یکی از خیابان‌های همین تهران فوت می‌کنم و تا ابد هم مفقودالاثر باقی می‌مونم.