هر چقدر هم خودت رو به اون راه بزنی بازم حتی مقدار نه چندان زیادی اضافه وزن باعث سختی و ناراحتی واضح جسمی و روحیه. بعد من واقعا نمی‌فهمم بعضی از این بلاگرها و مدل‌های ۲۰۰ کیلویی چجوری انقدر اصرار در تبلیغ و نرمالایز کردن چاقی دارن. باشه اصلا بادی شیمینگ بد و مسخره کردن افراد بخاطر ظاهرشون هزاران هزار بار بدتر و کسشرتر. اما مادرخراب تو درست حسابی راه نمی‌تونی بری، نفس نمی‌تونی بکشی، صد و پنجاه جور درد و مرض هم که داری؛ بعد نظر دادن درباره علت اینهمه بدبختیت هم می‌شه "چاق هراسی"؟ بله خوار‌کسده من چاق هراس هستم. چون چاقی واقعا هراس هم داره. همونطوری که مرض قند و سکته و سرطان و هزار جور بیماری دیگه هم ترس دارن. منتها مشکل اینجاست که شما فقط می‌خواین از سوراخ کس و کون و جفت گیری به همه چیز نگاه کنین. باشه تو اصلا خیلی زیبا و دلربا👏👏، اما چیزی از اینکه داری درد و مرض رو تبلیغ می‌کنی کم نمی‌کنه.

وای پسر. مترو چقدر با فیریک "کسی/چیزی نخوره تو دماغم" وحشتناکه. هر لحظه حس می‌کنم الانه که با ملت دست به یقه بشم و بگم از من نیم متر فاصله بگیر خوارکسده؛ یا پنیک اتک بهم دست بده و فریاد بزنم کمک منو از اینجا ببرید بیرون من مامانم رو می‌خوام.

من خوشبختی رو پیدا کردم. اون لحظاتی که تازه از یه خواب بعد از ظهر بیدار شدم و یادم نمیاد چی‌‌ام و کی‌ام و برای لحظاتی مغزم پاک پاکه، اون لحظات واقعا خوشبختم

روحیه تهرانی عالیه و ژنش باید در جهان تکثیر بشه برای واقعی. وسط ترافیک سنگین قلیان چاق می‌کنه و با آهنگ ساسی می‌رقصه انگار نه انگار که مثل خر تو گل گیر کرده و داره دهنش گاییده می‌شه. بنده شک ندارم که حتی اگر بمب اتم هم بزنن آخرین تهرانی باقی مانده سوسک کباب می‌کنه و با شلوارک روی زباله‌های هسته‌ای می‌رقصه.

من اطمینان دارم حتی اگه پلانکتون رقیب آقای خرچنگ که رستورانش هیچ مشتری‌ای نداشت هم این مملکت رو اداره میکرد حداقل گاهی شانسی، چندتا از تصمیماتش درست در میومدن. جدی جدی داریم تو برره زندگی میکنیم.

جرمی آلن وایت نسخه خوشمزه اون پسره تو انیمیشن راتاتویی‌ئه.

درمان تضمینی افسردگی

سلام دوستان عصر بخیر کیرم تو سردار آزمون

کاش نصف خوشمزه بودنت شخصیت داشتی.

هر مادرقحبه‌ای که بگه تابستون خیلی کوتاه بود پولداره.

درمان تضمینی گلودرد در تابستان فقط و فقط گیوتین.

هر موقع قراره اتفاق جالبی تو آسمون بیفته آسمون اینجا ابریه. ماشالله. انگار تو یه سیاره‌ی دیگه‌ایم

واقعا زندگی کسشریه‌. یعنی به خودت میگی نه این قسمتش دیگه کسشر نیست بعد میبینی اتفاقا این قسمتش از همه‌جاش کسشرتره.

شبهایی که با گریه میخوابم و هزار بار، بی‌وقفه، از خودم میپرسم یعنی درست میشه؟ میدونم که نمیشه. میدونم که از اول هم درست نبود، میدونم که درست نبودم. ولی انسان بیچاره همیشه دنبال یه بهونه‌ست که وقتی فردا بیدار شد یه دلیلی برای این بیدار شدنش داشته باشه. ای موجود بیچاره. ای اصغر مخلوقات.

دوستان اگه یه وقت خدایی‌ناکرده حال جالبی نداشتید یک لطفی به خودتون بکنید و این رو هم گوش نکنید. من میذارمش اینجا ولی شما نکنید.

بدن من کردان ویروس‌هاست. برای تمامی تعطیلات و برنامه کردن‌هاشون من اولین گزینه روی میزم. فرقی هم نداره چه فصل، زمان یا ویروسی باشه. از اون کرونای خوارکسده که تمامی موج‌هاش یک دور روی من خوابید بگیر تا ویروس‌های فصلی و هفته به هفته و مسابقه محله. اول باید از فیلتر من رد بشن بعد کم کم مطلع بشم که آره گویا بقیه هم دارن می‌گیرن. الان که فکر می‌کنم می‌گم کاش نرخ تعیین کرده بودم براشون حداقل. باور کنید که اگر من از این خوارکسده‌ها اجاره شبانه گرفته بودم الان امکانات داخلم در حد هتل اسپیناس بود.

بنده هرروز حین خارج شدن از دانشکده:

تنها چپی که قبول دارم تخم چپمه

به‌به. دقیقا همون محتوای درستی که بخاطرش اینترنت می‌خرم و آنلاین می‌شم.