عطر تلخ قاطی شده با بوی سیگار، اگر آهنگ بود:

فرد مودی، نامناسب و تاکسیکی که ازش خوشت میومده؛ اگر آهنگ بود:

ببخشید شما معین‌پرسن هستید یا ابی‌پرسن؟ هایده‌پرسن رو نپرسیدم چون غلط میکنید نباشید.

میتونم جوری باهات صحبت کنم که از شدت تحقیر شدن به گریه بیفتی و خودت رو بکشی اما چون حوصله‌ی شنیدن ضجه‌هات رو ندارم مجبورم بهت احترام بذارم. واقعا آدم‌بزرگ بودن سخته.

هزار جامه‌ی پرهیز دوختیم و هنوز
نظر زِ روی تو بردوختن میسّر نیست


.:اوحدی:.

به عنوان کسی که با قاشق و چنگال سلف دانشگاه غذا میخوره دیگه زیادی عمر کردم. بسه.

سلامت روان:


_آقای شروت._


@uttweet

All I know is, you came to me when I was at my lowest.
You picked me up, breathed new life in me, I owe my life to you.

تقریبا مطمئنم که ۹۰ درصد بگایی‌هایی که دارم میدم از روی بیکاری، علافی و حوصله‌سررفتنه وگرنه آدمی که کار و زندگی داشته باشه عین آدم زندگی می‌کنه و تصمیم می‌گیره.

گفتم ای گلاوکُن عزیز، کیرم دهانت. مادرت را کردم.

به ولای علی قسم ‌که این مغز برای پردازش فلسفه طراحی نشده. به دست بریده ابلفضل که طراحی نشده. اصلا درش چیزی تحت این عنوان تعریف هم نشده. ازش بکشید بیرون مادرخراب‌ها. آلت خود را خارج کنید. آخه چند واحد فسلفه؟ تا کی فلسفه؟ چقدر فلسفه؟ ای من مادر فیلسوف و فلسفه و تک تک فلاسفه شرقی و غربی و مرکزی و اقیانوس آرام و دریای سرخ رو گاییدم.

من، وقتی یک خط فلسفه:

صبح بخیر

الان فقط یه اسپین‌آف از جومونگ که در مورد به قدرت رسیدن امپراطور گوموآ، دوستیش با هموسو و بلند کردن زن هموسو باشه آرومم میکنه