یعنی چی که از خواب بیدار می‌شید و می‌بینید بالاسرتون مهمونه بچه‌ها؟ چند سالتونه؟ کجا می‌خوابید؟ موقع خواب چی می‌پوشید؟ گرایش مهمان‌هاتون چیه؟ محدوده اتاقتون رو چه قسمت‌هایی از خونه در نظر می‌گیرید؟ دارید با زندگیتون چکار می‌کنید؟

عاشق اینم که برم بیرون یا لب پنجره که سردم بشه و بعد فرار کنم زیر پتو. به‌به. لذت‌های فقیرانه.

‏پسرای لوزر و بی‌ریخت که قیافه شون یجوریه انگار از کوس کفتار زاده شدن، وقتی یه‌ پسر زیبا میبینن اینجورین که "کونیه" "شما جای خواهر مایی" "ما اینارو تو مدرسه انگشت میکردیم" و...
هیچوقت شخصی پیدا نمیکنی که از این جملات استفاده کنه ولی کیری فیس و نخواستنی نباشه.

سا
@zhazhkha

جومونگ بعد از اینکه میفهمه رسم بر اینه که پسر بزرگتر جانشین امپراطور بشه:

هر روز غمگین‌تر از دیروز. کاش پفک چرخی بودم ولی آدم نبودم.

همین.

کاش زندگی واقعی هم مثل نمایشنامه‌ها یا انیمه‌ها بود. همه دارای کاراکتر برون ریز. همه درحال اگزجره بیان کردن احساساتشون. همه در حال صحبت‌های طولانی مدت درباره افکارشون بدون تعارف. و همه در حال شنیدن همدیگه، بدون قطع کردن دیگری؛ حتی وقتی عمیقا می‌خوان کیرشون رو بکنن دهن هم. در عین رو مخی و ناجالبی، چقدر اونطوری می‌تونست همه چیز آسون‌تر و راحت‌تر باشه.

«قدیمی‌ها خیلی باادب و باشخصیت بودن و اصلا مثل آدمای الان بی‌ادب نبودن.»
قدیمی‌ها:

میل درونی برای گوش دادن به آهنگی که نباید و شکنجه دادن خود با مرور خاطراتی که دیگه رخ نمیدن و فکر کردن به اینکه این چه گوهی بود من تناول کردم

ببخشید شما چون کیر داری نباید پاشی کمک کنی سفره جمع شه؟


-سرهنگ خالد-

@sut_tw

از آدم‌هایی که تو فضای مجازی کم فعالیت میکنن خوشم میاد چون میدونم خودم به هیچ‌وجه قابلیتش رو ندارم.

واقعا منصفانه نیست که ایرج طهماسب رو با بیست ثانیه ویدیو بشناسیم و قضاوت کنیم. ایرج طهماسب باید با یک عمر خایه‌مال بودنش از دهه ۶۰ تا الان قضاوت بشه.



-پسرک-

@uttweet

پسرها، وقتی می‌گی دارم می‌رم حموم:

چرا آدم بعد از گریه که میره صورتش رو بشوره میبینه خوشگلتر شده؟

چاره‌ی دیگه‌ای نیست واقعا به جز همین Let it all go که میگه. فقط احساس میکنم گوشت و استخونم هم داره با این all کنده میشه و میره. اما فکر کنم خاصیت آدم بودن همینه که از یه جایی به بعد فقط با کثافتی که هستی یک جسمی برای خودت میسازی و ادامه میدی، در حالی که خودت هم خوب میدونی که خیلی وقت پیش تموم شدی.

‏یه ویدئو میدیدم که یه دختری که ۳۰ کیلو وزنش رو اورده بود پایین داشت درباره تجربه‌اش حرف میزد.میگفت:هیچکس بهت نمیگه که چقدر برخورد مردم باهات متفاوته وقتی که دیگه چاق نیستی. من همه عمرم رو چاق بودم و همیشه شنیدم که اگه لاغر کنم چقدر خواستنی میشم. ما تو یه اجتماعی هستیم که اگر چاق‏باشی دیگه هیچی دیگه مهم نیست و درباره من هم انگار که چیزهای دیگه‌ای که داشتم، اخلاق،استعداد و حتی صورتم مهم نبود. الان هم که لاغر شدم وقتی پسری طرفم میاد با خودم فکر میکنم این همه دختر از من لاغرتر هست، چرا من رو انتخاب کرده؟و انگار که اون چاقی مغز من رو طوری تغییر داده که حتی‏بعد از لاغر شدن من نمیتونم احساسات نرمال داشته باشم.
تجربه این دختر رو‌ نوشتم چون تو یه فروم که راجع به افسردگی،یکی نوشته بود «من شدیدا از اینکه افسردگیم خوب بشه وتغییر کنم میترسم چون اصلا زندگی رو بدون افسردگی بلد نیستم» و خیلی درکش کردم. تغییر کردن و حتی درمان شدن‏خیلی وقتها ترسناکه چون آدم نمیدونه ایا بعدش بلده درست زندگی کنه یا مغزش تو همون حالت قبلی گیر میکنه. مثل کسی که یه روزی میلیاردر میشه‌ ولی چون بلد‌نیست چه‌ جوری ثروتمند باشه یا همه‌ش رو به فنا میده یا ازش لذتی نمی‌بره.


دیکتاتور حانیه
@zhazhkha

این درامای سلینا گومز و هیلی بالدوین باعث شد یک لحظه احساس کنم برگشتم به دوران دبیرستان و نه ممنون.