آخر ترمی خوابگاه انقدر سوت و کور شده که اگر یکم دقت کنی می‌تونی صدای روابط جنسی مورچه‌ها رو هم بشنوی.

پسر واقعا یکسری آدم هستن که تمام جهات زندگیشون در راستای رابطه‌های عاشقانه‌ست. یعنی استوری میذاره به اکسش تیکه میندازه، توییت میزنه لاسش با کراشش رو نشون میده، باهاش در مورد آشپزی حرف میزنی میگه عه اول اسم این غذا با اول اسم اکسم مشترکه، میگی کس ننت میگه یادش بخیر اون اکسمم هم آخرین جمله همینو بهم گفت.
چی بگم بچه‌ها، چی بگم. دنیای خیلی بزرگتری وجود داره و دید بعضی‌ها از دیدنِ کیر/کس فراتر نمیره.

مارگو رابی انقدر بی‌نقصه که نمی‌تونم.

غذای خوشمزه‌‌ای که نه خودم درستش کرده باشم و نه بابتش پول داده باشم می‌خوام.

غذای خوشمزه‌ای که خودم درست نکرده باشم و توش سم باشه و به سرعت اثر کنه میخوام.

سریال the last of us قشنگ با قلب من بازی می‌کنه انقدر که خوش‌ساخت و دلنشین و خوبه. چقدر خوشحالم که وجود داری عزیزم. قربونت برم من.

وای آخجون محتوای ولنتاینی، پر از خرس قرمز و شکلات کادوپیچ و کاغذ رنده شده‌ی قرمز و گل رز، به‌به چقدر جدید و خلاقانه دقیقا همون‌چیزی که میخواستم😍😍😍

با علاقه.

دختری که فتیش دست نداره کیر داره.

موسیقی خاطراتت رو یادآوری نمیکنه، موسیقی تمام اون لحظات رو با جزئیات کامل توی ذهنت میچینه، سرت رو نگه‌میداره، چشمات رو به زور باز می‌کنه و مجبورت می‌کنه چیزی رو تماشا کنی که دیگه نداری. آره بدبخت خوب نگاه کن ببین چی رو از دست دادی.

‏هم دانشگاه میرید هم سرکار؟ پس چرا من هر دفعه انتخاب واحد میکنیم از شنبه تا پنجشنبه‌ام با ۱۴ واحد پر میشه؟؟


_مسافر_


@uttweet

منی که تمامی فشارهای روانیم رو سر پوست لبم خالی می‌کنم؛ خطاب به همه آدم‌هایی که با خنده مشکوک ازم می‌پرسن "لبت چرا همیشه انقدر زخمه؟😉😉":

پاییز سال بعد اروپا باش و کیر خر مادرقحبه. پول نداریم.

بیاید از این به بعد به جای استفاده از واژه بیگانه "Masterpiece"، از عبارت "پاندای کنگ فوکار ۱" استفاده کنیم.
#فارسی_را_پاس_بداریم

عه شما ام سریال پوست خرس و دنبال می‌کنی؟ چه جالب منم همینطور من عاشق پوست خرسم

سم اسمیث مصداق حقیقی کفر نعمته واقعا. از اون صدا که وقتی باهاش آهنگ جدی و بامحتوا بخونه آبت میاد روز به روز داره مبتذل‌تر و کیری‌تر استفاده می‌کنه. واقعا حیف اون حنجره‌ای که به تو داده شده لزج کرینج تخمی.

نه.

مامان انگار روح خونه‌ست. اصلا نمی‌دونم چطوری بگم، انگار خونه یک سری آجر و ملات و سیمان بی‌محتوا و سرده و فقط با حضور مامان می‌شه اون جای گرم و نرم دوست داشتنی‌ای که باید باشه. به طور جدی و قابل لمسی وقتی مامان نیست خونه از مستراح صحرایی هم ناراحت‌تره. خدایا مرسی که مامان وجود داره. واقعا با وجود اینکه کیرم دهنت ولی مرسی.

"مامان" اگه آهنگ بود: