آدم کنکورش رو میده، دانشگاه میره، کار خوب پیدا میکنه، تشکیل خانواده میده ولی آخرش باز احساس میکنه یه حفره‌ی خالی تو قلبش هست، یه پوچی که نمیدونه از کجا میاد، انگار تا اون حفره پر نشه تمام زندگیت بیهوده بوده. اون حفره، حفره‌ی نبودِ لباس شیر تعزیه‌ ست

پروسه یادگیری تا آخر عمر یه پاشنه آشیل داره که اگه بتونی خوب بزنیش احتمالا دیگه تو بیست سالگی نمیگی سخته تو چهل سالگی نمیگی از نمیشه و تو شصت سالگیم نمیگی از ما گذشته. اونم چیزی نیست جز پذیرفتن. پذیرفتن چی؟ پذیرفتن اینکه برای یادگیری هر مهارت جدیدی میترسی ناامید میشی و احمق به نظر میرسی. شهامت تحمل آماتور بودن تواناییه که هرکسی نداردش. آدمای مبتدی زیاد اشتباه میکنن و ممکنه زیاد مسخره شن اما ادامه میدن چون پذیرفتن برای مستر شدن تو هر مهارتی باید رنج آماتور بودنو به جون خرید. چالش ماجرا اینجاس که هرچی سنت بالاتر میره به شهامت بیشتری نیاز داری تا با احمق بودن کنار بیای.



-benevisamkebekhooni-

@uttweet

ای کاش می‌تونستم این اثر هنری رو محکم ببوسم.

وای قطعه مورد علاقم‌.

از فیلم مورد علاقه و خایه‌مالیم Arrival🤌

ببینید بچه‌ها بیاید باهم صادق باشیم پرداختن به مطالب خاله زنکی، غیبت، صحبت درباره دراماهای کسشر و از این قبیل کارها اگر از حد نگذره و با همراهی انسان‌های درست انجام بگیره گاها میتونه در لذت بخشی و مفرح بودن با سکس هم رقابت کنه.

بعضیا با اینکه رفتار مناسبی باهات ندارن ولی حالتو خوب میکنن، مثل شیاف دیکلوفناک

▪دابانف▪

@sut_tw

Average پسر تهرانی:

Average مازندرانی نیگا:

هر سال مختار رو ندیدن یک انتخابه و لازمه‌ش فقط نگاه نکردن یک یا چند شبکه خاصه؛ اما کسنمک‌ بازی‌های کیری شما باهاش؟ نه. هر طرف میری هست. این استوری رو رد کنی، اون چنل و نخونی، توئیت‌هارو نادیده بگیری، هر کاری هم بکنی باز آخر شب شوهرعمه‌ای شوهر خاله‌ای کسی هست که یک کسنمک جدید در گروه‌های فامیلی واتساپ رو کنه. واقعا و تا ابد کافیه.

وایسادم جلوی آینه، به خودم سیلی‌های پی در پی میزنم و با خودم تکرار میکنم: "کسخل از استرس دل درد نگیر تو پارسال کنکورت رو دادی و نتایجش هم گرفتی و دو ترمه دانشجویی سازمان سنجش دیگه نمیتونه امشب هم بهت تجاوز کنه به خودت بیا به خودت بیا بیدار شو بیدار شو".

همین الان این رو برای کراش قائم شهریت ارسال کن تا تبدیل به زیدت بشه زود باش

آقا به عنوان آخرین محتوای مازنیِ امروز این قطعه رو باهاتون به اشتراک میذارم که جدی خیلی زیباست. روی هر قسمتی از پایتخت میذاشتنش آدم رقیق می‌شد.

ببخشید اگه حرفم نصیحت‌گونه به نظر میاد ولی صرفا به عنوان دوست باید بگم هیچوقت خودتون رو با بقیه مقایسه نکنید، چه تو درس و کنکور، چه باقی جاها. هر آدم هزاران جزئیات متفاوت با شما داره و این وسط فقط خودتون می‌دونید چه سختیایی کشیدید و چه چیزایی رو تجربه کردید.
مقایسه از درون آدم رو می‌خوره.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
وقتی ی دانش اموز، مخصوصا دانش اموز تجربی میره سال دهم خودکار با ۷۰۰ هزار نفر مقایسه میشه. ناراحت کنندست و سلامت روانی ادمو بگا میده، ولی واقعیت همینه که کلیت فلسفه کنکور مقایسس. ی مقایسه ناعادلانه

دقیقا میخواستم همین رو بالا بنویسم ولی گشادیم اومد
مشکل کیری بودن کنکور هم قسمت زیادیش بابت همین مقایسه‌ست، حرف من اینه وقتی دارید تو جامعه مقایسه میشید و تنهایید، فقط خودتون می‌تونید به داد خودتون برسید. من کسی نیستم که برای دیگران نظر بدم اما فکر کنم اینکه آدم پیش خودش شرمنده نشه از باقی موارد بهتر باشه.
البته قطعا همه می‌دونن این رو، ولی به گمونم یادآوری مداومش کمی کمک‌کننده باشه

.

سث مک فارلن واقعا اشرف مخلوقاته. یعنی چی که هم هنرمند باشی، هم نابغه، هم سکسی، هم شوخ طبع، هم حنجره طلایی، هم خوش لباس و هم کیرخر دیگه چیزی به ذهنم نمیرسه؟ واقعا خدا بعضی وقتا با اون گِل لعنتی کارهای خوبی کرده‌‌‌. بعضی دست سازه‌هاش واقعا محترمن.

اگر گشادیتون میاد اون رو ببینید این هم تا حدودی حق مطلب رو میرسونه:

اگر تاد فیلیپس تصمیم گرفته باشه به عرصه کمدی برگرده و دنباله جوکر رو در این ژانر بسازه هم باز انتخاب لیدی گاگا برای نقش هارلی کوئین منطقی بنظر نمیاد.