‏چه یهو جون تهرونیا عزیز شد، گردوغباره نیاین بیرون، کروناست، استادیوم نرید. بابا حساس.


_Elahe.khosravi_


@uttweet

به‌هم‌ریختگی و بلاتکلیفی جوری بهم استرس وارد میکنه که احساس میکنم با هر نفسی که میکشم دارم وقتم رو تلف میکنم و تنها راه‌حلش اینه که نفس نکشم

.

نظرم اینه که لااقل به مناسبت روز بزرگداشت حکیم خیام نیشابوری، رباعیاتش رو بخونید و کیرتون رو بکنید تو این دنیا.

«از آمدنم نبود گردون را سود
وز رفتن من جلال و جاهش نفزود
وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود
کاین آمدن و رفتنم از بهر چه بود»

بچه‌ها شاید بگید بکیرم ولی من واقعا نمیتونم درس بخونم. احساس میکنم قوه‌ی درس خوندنم کافور خورده.

وای.

آدم‌هایی که با لخت خودشون مشکلی ندارن از مهم‌ترین گروه‌هایی هستن که حسادت من رو بر می‌انگیزن.

‏تویی که زحمت میکشی میری از کیبوردت کسره پیدا میکنی اخرِ جمله‌ات و به اشتباه کسره میذاری، همون وقتو بذار هکسره یاد بگیر

کالاماری
@zhazhkha

ای‌بابا داشتم میخوابیدما، یهو دلم ولگردی بی‌هدف با دوست در کوچه خیابان‌های شهرستان تو هوای خنک خواست. آه از این مغز بی‌رحم ضحاک.

خدایا اگه همینطور به گرون شدن لباسا واکنش نشون ندی مجبور میشم برم یه سیب بخورم

کاش میشد برگردم گذشته و از بچگیام بپرسم امیدوار بودن چه حسی داره؟

این قطاری که من دارم میبینم کُندرو نیست، این قطار نَرو ئه.

به یاد جناب پاول واکر فقید