وقتی میبینم یه نفر میگه «دهه هشتادیا خیلی خوش میگذرونن و جوونی میکنن» یه نگاه به قیافهم میندازم، یه نگاه به شناسنامه و یه نگاه به طنابی که از سقف آویزونه.
مصدع اوقات
وقتی میبینم یه نفر میگه «دهه هشتادیا خیلی خوش میگذرونن و جوونی میکنن» یه نگاه به قیافهم میندازم، یه نگاه به شناسنامه و یه نگاه به طنابی که از سقف آویزونه.
اونی که همیشه و تو تمام دههها خوش گذرونده و خوش میگذرونه و خواهد گذروند قشر سرمایهدار جامعهست. شاید برای تمام اعضای این قشر اینطور نباشه اما تنها چیزی که ابتدای تمدنها تا به الان اهمیت داشته و همه چیز رو برده پوله.
از هیچ چیزی در دنیا بیشتر از کارهای گروهی لذت نمیبرم و هیچ چیزی بیشتر از بودن در یک گروه بهم احساس مفید بودن نمیده. همیشه بهترین ورژنم رو در یک جمع یا گروه دارم و فکر میکنم اصلا این مفهوم که یک عده برای یک چیز واحد تلاش کنن واقعا پر از معنی و شیرینیه.
جدی فایدهی اینکه ششصد روز از سال روز زنه چیه؟ کمکی هم کرده تا به الان؟ جز استوریای انگیزشی صغری خانم صاحب انلاینشاپ آرایشی هیچ پیامد دیگهای هم داشته؟
چرا بعضی روزا انگار دماغ آدم بزرگتره؟ نه جدی. هی هر طرف میای خودت رو ببینی فقط یک دماغ به چشمت میاد. هر عکسی ازت میگیرن فقط دماغ توش معلومه. بعد دوباره چند روز دیگه خودش درست میشه. واقعا دنیای عجیبیه.
مصدع اوقات
من واقعا از لحاظ روانی و عصبی آمادگی عید و رفت و آمدهای تخمیش رو ندارم
خب بکیرم که سال جدید شروع شده. چیکار کنم حالا؟ تیتراژ شروع پخش کنم؟
الان یاد اون اردویی افتادم که چند سال منتظرش بودیم و آخر هم به خاطر کرونا کنسلش کردن، اعصابم کیری شد.
واقعا ریدم به سطح توقع و آرزوهای جوان ایرانی. اتفاقات نرمال بقیهی کشورها اینجا رویاست.
میدونم خیلی غر میزنم و عذر میخوام، ولی عذر منو نمیخواد. میگه خونه و ماشین نداری بابام قبول نمیکنه.
این دخترایی که تا ذوق و هیجان زده میشن عین میمون زخمی جیغ میزنن واقعا غیر قابلتحملن. احساس میکنم شیاطین تسخیرشون کردن و با بریدن گلوشون باید به بشریت کمک کنم. حتی یک ثانیه هم نمیتونم صداشون رو تحمل کنم.
واقعا خوشحال میشم وقتی میبینم حتی یه پست از چنل باعث ناراحت شدن و عصبانیت کسمغزا میشه. لذت میبرم.
Toss a coin to your Witcher
Jaskier
کلید کردم رو این از دیشب. نمیدونم چرا.