من واقعا دلم میخواد به کلاسا گوش کنم و تو بحث‌های کلاس شرکت کنم ولی واقعا نمی‌تونم به کلاس‌های مجازی گوش بدم چون تمرکزم رو سگ گاییده و اعتماد به نفس صحبت کردن رو هم ندارم. کاش ریش‌ریش شم.

انقدر خستم که‌ ممکنه همین الان روحم به پرواز دربیاد

باز تهران بارون اومده؟ استوریاتون بو شاش میده.

ناز.

علاقه به کاری که داری میکنی داشتن این شکلیه که بعد از سی و اندی سال هنوز اسم عروسک میاد ذوق زده میشی.

> علیرضا سفری
@Comentive

وقتی میبینم یه نفر میگه «دهه هشتادیا خیلی خوش میگذرونن و جوونی می‌کنن» یه نگاه به قیافه‌م میندازم، یه نگاه به شناسنامه و یه نگاه به طنابی که از سقف آویزونه.

اونی که همیشه و تو تمام دهه‌ها خوش گذرونده و خوش میگذرونه و خواهد گذروند قشر سرمایه‌دار جامعه‌ست. شاید برای تمام اعضای این قشر اینطور نباشه اما تنها چیزی که ابتدای تمدن‌ها تا به الان اهمیت داشته و همه چیز رو برده پوله.

از هیچ چیزی در دنیا بیشتر از کارهای گروهی لذت نمی‌برم و هیچ چیزی بیشتر از بودن در یک گروه بهم احساس مفید بودن نمیده. همیشه بهترین ورژنم رو در یک جمع یا گروه دارم و فکر میکنم اصلا این مفهوم که یک عده برای یک چیز واحد تلاش کنن واقعا پر از معنی و شیرینیه.

توصیف میزان بازدهی من در یک فعالیت گروهی:

بفرما. باز صبح شد بیدار شدیم دیدیم روز زنه. عالی‌.

جدی فایده‌ی اینکه ششصد روز از سال روز زنه چیه؟ کمکی هم کرده تا به الان؟ جز استوریای انگیزشی صغری خانم صاحب انلاین‌شاپ آرایشی هیچ پیامد دیگه‌ای هم داشته؟

احساس خستگی بعد از کاری که ازش لذت می‌بری>>>>>>>>

چیت دِی رو که میدونید چیه؟ من چیت مانثش رو داشتم اخیرا.

چرا بعضی روزا انگار دماغ آدم بزرگ‌تره؟ نه جدی. هی هر طرف میای خودت رو ببینی فقط یک‌ دماغ به چشمت میاد. هر عکسی ازت میگیرن فقط دماغ توش معلومه. بعد دوباره چند روز دیگه خودش درست میشه. واقعا دنیای عجیبیه.

من واقعا خلوت‌ترین آدمی هستم که تا حالا دیدم.

من واقعا از لحاظ روانی و عصبی آمادگی عید و رفت و آمدهای تخمیش رو ندارم

خب بکیرم که سال جدید شروع شده. چیکار کنم حالا؟ تیتراژ شروع پخش کنم؟

حاضرم فردا صبح برم کشتارگاه ولی نرم اداره پست.

الان یاد اون اردویی افتادم که چند سال منتظرش بودیم و آخر هم به خاطر کرونا کنسلش کردن، اعصابم کیری شد.

واقعا ریدم به سطح توقع و آرزوهای جوان ایرانی. اتفاقات نرمال بقیه‌ی کشورها اینجا رویاست.