من میترسم بین معاشرت با افراد کسشری که مجبورم باهاشون معاشرت داشته باشم شبیهشون بشم و وقتی بفهمم که خیلی دیر شده باشه. واقعا میترسم.

امروز قطعا یکی از بدترین و کثافت‌ترین روزهای زندگیم تا به حال بوده.

انقدر خسته‌م که حتی وسط تعریف کردن یه موضوعی یهو میگم ولش کن دیگه حال ندارم ادامه بدم.

من: وای این لباس چقدر خوشگله بذار ببینم چند تومنه
حساب بانکیم:

بنده معتقدم لباسی که با پوشیدنش شونه‌های جنس مونث پیدا شه سه هیچ از بقیه جلوتره و سکسی‌تر.

امیدوارم به زودی به ته خط برسم و برم به همه ی دوستام اون نامه ی بهرام صادقی که میگه "این حالت تازه مرا به سوی یک نوع در خود فرو رفتن و انزوا سوق می‌دهد اما انزوا و در خود فرو رفتن به مراتب پُرتر و پربار‌تر از دوران دوستی و محیط دوستی با شما است" رو بگم که فکر کنن خودشون باعث خودکشیم شدن و از عذاب وجدان زندگیشون سیاه شه و از اون دنیا کلی بخندم بهشون

حس من نسبت به مدیتیشن کردن:

کاش اسمم تربچه بود و وقتی میگفتن خونه‌ت کجاست میگفتم تو باغچه

استادی که ایمیل رو جواب نمیده معلومه که اصلا خواهر و مادرش رو دوست نداره

ببخشید اگه گفتم خیلی قشنگی، عینکم رو نزده بودم

هر چی بیشتر به بازه‌ی امتحانات نزدیک‌تر میشیم تمایلم به خرید کتاب و دیدن فیلم و سریال بیشتر میشه.

اینا تو هئیتن؟

هر دفعه که یه استوری با محتوای لب‌خونی یه آهنگ میبینم با دقت نگاه میکنم. با دقت و تعجب نگاه میکنم و به خودم میگم یعنی واقعا میشه آدم انقدر کسخل باشه؟ این جدیه الان؟

يك تئورى عجيب و به گفته دوستانى جالب وجود داره كه ميگه تركى كه روى لب شما وجود داره جاى بوسه هاى فرديه كه داره تو ذهنش ميبوستتون،معشوق پنهان من،لطفا بس كن،بالم لب خراب شدم تموم شده،زخم شدم اه.

دوستان فرمودن که بالاخره این مادرجنده‌ هم پیجش بسته شد. صبح خوبیه.

كاش "آخرين بار" هارو ميشد از قبلش فهميد

> امیرعلی زمانی
@Comentive