انقدر تو مغزم با خودم حرف زدم مغزم سیکس پک درآورده هر شب بعد حرف زدنمون یه دور میره جلو آینه عکس میگیره.

مارکوس اورلیوس بی‌نوا همیشه دوست داشت فیلسوف بشه، تا اینکه عموش بی‌خبر، اون رو بعنوان ولیعهدی خودش انتخاب میکنه و از دنیا میره، همین شد که خیلی زود به فرمانروایی میرسه و از بد حادثه هم شروع سلطنتش مصادف میشه با جنگ‌های طولانی با قبایل سارماتی، روزها درگیر نبرد بود و شب‌ها در حالی که سربازها بیرون چادرش نگهبانی میدادن تنها مینشست و زیر نور شمع تآملاتش رو ورق به ورق می‌نوشت، در یکی از این تقریرات چیزی به این مضمون نوشته که هربار گمان کردی حادثه‌ای، دردی، گره‌ای تنها برای تو اتفاق افتاده، به یاد بیار که این اولین‌بار نیست و روزگار مدام در حال تکرار هزارباره‌ی خودشه، و این قاعده هنوزم که هنوزه جواب میده، سالیان سال بعد از دلهره‌های مارکوس اورلیوس، هنوز هم آدمیزاد خیال میکنه که در تجربه‌ی دردش تنهاست، تا اینکه یه کتاب خوب میخونه، یه فیلم خوب میبینه، یا اینکه با آدم درست حرف میزنه

ببخشید ولی همه‌ش سر یه کس بر باد میره.

گه میخورین شخصیت فرعی فیلمو میکشین
چرا شخصیت اصلیای شاشو نمیمیرن
ینی چی ک جون شخصیت فرعیو فدای اون کصخلا میکنین ک تهش یه پایان احمقانه ی شاد بسازین
کیر من تو صنعت فیلم و سریال

کیری‌تر و لجن‌تر از آدمی که نفهم و بی‌شعوره ولی خودش خبر نداره یا خبر داره اما به روی خودش نمیاره داریم؟

آها بله همین آدم اگر دمدمی مزاج هم باشه.

بشور ببر لطفا.

شما هم همینطور.

روز قدیمی شدن تو روز مرگ منه.

بهبهبهبهبهبهبه.
(نسخه ی بی کلام (اجرا شده با پیانو) ترانه ی معروف نجوای بی پروا یا همان careless whisper که در ایران بعنوان "نماد کارتون آنشرلی" شناخته می‌شود.)

این هم با‌ کلامش🥲🤌

امروز از صبح غروب جمعه بوده

هر صبحی که تو ایران شروع بشه غروب جمعه‌ست

You need to kill two killers to make the number of killers in the world go down

به سری که درد میکنه باید پتک زد.

برادری که صدا درمیاره رو باید ذبح کرد.