🎼Kung Fu Pand
🤌🤌🤌🤌

بازم خدا رو شکر که مرغ کیر میر نداره وگرنه الان باید به توییت‌هایی با مضامین «مرغ انقدر گرون شده که نه تنها پا بلکه کیرشم نمیتونیم بخوریم» میخندیدیم و پاره میشدیم

If history has taught us anything, it is that no one will learn from it

احساس میکنم درصد قابل توجهی از فروشنده‌های لباس ایرانی، با اجناس ترک جق میزنن وگرنه این همه خایه‌مالی برای ترک بودن اجناس غیر منطقیه.

اونی که در کریه‌ترین حالت ممکن بهش ویدیومسیج میدی و همچنان دوستت داره واقعیه.

هروقت احساس ناامیدی کردی به من فکر کن که یک سال و نیمه دنبال یه هودی یاسی با تناژ مد نظرم با قد ۸۰ میگردم و هنوز امیدوارم پیدا کنم.

وقتی همه اطرافیانت بهت میگن‌ که مشکوک میزنی و مطمئنن داری یه گوه‌های عاطفی‌ای میخوری اما تو از مریم باکره هم بی‌گناه‌تری:

یکی از کیری‌ترین لحظات زندگی اونجاست که به تصمیمات گذشته‌ت نگاه میکنی و چیزی جز اشتباه نمیبینی و بعد یادت میاد اون لحظه تصمیم بهتری عملی نبوده و متوجه میشی در کل بدبخت هستی و البته خودت ریدی تو زندگیت و حالا هم کاری از دستت برنمیاد و فقط میتونی منتظر باشی عزرائیل اسمت رو صدا کنه.

یعنی من انقدر ضایعم که حتی وقتی هیچ کاری نمیکنم هم همه فکر میکنن دارم یه کاری میکنم. دارم فکر میکنم اگه یه وقت واقعا یک کاری بکنم اونوقت چه اتفاقی قراره بیفته. خدایا توبه.

میخواستم بگم منم همینطور که یادم اومد جدیدا نیست و چند ساله و آره. عالی.

"دختر/پسر افسرده اصلا جذاب نیست"؟ ای بابا، واقعا؟ آخی. خیلی ناراحت شدیم که. چقدر بد شد. اصلا از این بعد برنامه فقط شادی و خنده و «دوس دارم زندگی رو»ست. فقط به خاطر شما. یادداشت شد.

امشب یه جوری بکیرم‌خور حرف میزنم که حس میکنم اسمم مرضیه‌ست و تو یه سریال صدا و سیمایی زندگی میکنم

‏من به فروشگاهایی که ارسال رایگان دارن اعتماد ندارم. میگم اوه اوه کسکش معلوم نیست چقد سود میگیره پول ارسالم میده باز کیرش نیست

شارلوت درونته
@zhazhkha

ممنون آقای لیس چیز ببخشید واکر🤝

حس بعد از مرتب کردن کمد اتاق خیلی خوبه. مخصوصا اونجایی که فرقت با کوبیده آبگوشت قابل تشخیص نیست.

واقعا هیچی برام پوچ‌تر از این ویدیوهایی که آتلیه؟ها برای عروس و دامادا درست میکنن نیست. خیلیاشون بعدا طلاق میگیرن، خیلیاشون همون لحظه هم واقعا «عاشق» هم نیستن و فقط همه‌چیز جوری «چیده شده» که مخاطب باور کنه احساسی وجود داره. ویدیوهای تکراری، ادا اطوارای تکراری، سناریوهای تکراری با لباسهای تکراری. ولی واقعا احساسی وجود داره؟

تیپیکال دختر ایرانی وقتی یه شئ با رنگ‌های خنثی میبینه: واااای این مینیماله من خیلی به سبک مینیمال علاقه دارم تازه استایل لباس پوشیدنم هم مینیماله همه‌ بهم میگن اقدس جون تو اصلا خالق سبک مینیمالی

حقیقت امر اینه که استایل مینیمال با فرهنگ جامعه‌ی حال ایران کاملا در تضاده و افراد خیلی کمی میتونن چنین ادعایی کنن. اما خب ملت فکر میکنن هرکی از کلمات خارجی استفاده کنه خنجر به کس فیل زده.

شد شد، نشد میرم با پول بابام ماهی دوازده‌تا آیتم ترندی از آنلاین‌شاپها میخرم، بدون هیچ سوادی درباره‌ی استایلینگ رو هم میپوشمشون، یه عکاس تازه‌کار علاف پیدا میکنم، شبیه عنکبوت استرالیایی در حال فرار ژست میگیرم، فروشنده‌ها رو روی عکسم تگ میکنم و با کپشن «چون رنگای پاستلی رو دوست دارم🍃🌸» پست میکنم تا افراد دیگه‌ای هم که مثل من چیزی سرشون نمیشه فالوم کنن و از نظرات سطحی و پرتملق‌شون لذت ببرم.