ما همان گرگ‌های تشنه‌ایم که در سکوت شب‌ها زوزه می‌کشیم.
تو، ای قاضی نابینایِ صحنه،
تو چه می‌دانی این پارس‌های سگ ‌گونه‌ تو چه بهایی خواهد داشت؟
و آن روز میرسد
روزی که توله‌ گرگ‌های تازیانه‌ خورده شهر ما بزرگ شوند،
و زیر نور سرد ماه،
زوزه‌ی انتقامشان آسمان را بلرزاند.
به کدامین دین پناه برده‌ای؟
حقیقت آن است که تو را به سوی نیستی می‌کشاند،
نه ابدیت.
بترسید
ای سگ‌های قلاده‌ به‌ گوش قدرت،
بترسید از روزی که گرسنگی ما سیری ناپذیر شود.

آیهان

وطــــ‍نــــ...

«دیگر ایران و رنج‌هایش در چندواژه مختصر نمی‌شد؛ باید می‌نشستی، خاک بر روی سر می‌ریختی و گریه می‌کردی.»

“کاشکی میدونستم”
این ریکورد برای چندین سال پیشه، اما انگار هنوز منقضی نشده :)
توی آبان و دی ماه ۹۸، توی ۱۴۰۰، توی ۱۴۰۴ و توی هر موقعی که نمک پاشیده شد روی زخم مردم، توی هر لحظه‌ای نون زدین توی خون مردم و گذاشتین جلو زن و بچه‌تون من اینو گوش دادم.
به‌طرز عجیبی انگار هربار این صدا محکم‌تر و مطمئن‌تر از قبل کلماتش رو ادا میکنه.

خـ‍دایـ‍ا ماتورا ندیدیم اما پرستیدیم
تو مـ‍ارا دیدی اما انگار شتر دیدی ندیدی

علی شریعتی

وضعیت یجوری شده که تا یه مدت قراره بعد از دیدن عکس هموطنمون بجای کنجکاوی درمورد اسمو سنو کارش...
به این فکر کنیم که: زندس...؟

هموطنم‌ زندس...؟

امروز هجدهم بهمن است. یک ماه از روزی می‌گذرد که مردم‌مان تمام داشته‌ها و نداشته‌هایشان را رها کردند و به امید اینکه سهم کوچکی از زندگی‌ای معمولی در این دنیا داشته باشند، به خیابان‌ها رفتند تا صدایمان را به جهان برسانند.

یک ماه از روزی که هزاران نفر، بی‌آنکه بدانند برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار لبخند زدند، برای آخرین بار عزیزی را در آغوش گرفتند،برای آخرین بار گفتند: «حالم خوبه...»، برای آخرین بار دست در دست هم قدم برداشتند، برای آخرین بار به آسمان بالای سرشان خیره شدند، برای آخرین بار به آهنگی گوش دادند،برای آخرین بار رویا بافتند.

بی‌آنکه بدانند هرگز به خانه باز نخواهند گشت درخیابان‌های شهر قدم برداشتند و برای آخرین بار در رویای آزادی، آخرین نفس را کشیدند...

ما یادمون نمیره🖤🕊

غــــ‍مــــ....
این‌بار مهمان یک خــ‍انـــ‍ه نیست
بر شانه‌های یک ســـ‍رزمـــ‍ین نشسته است

ﺍﯾ‌‍ﺭﺍﻧ‌‍ﻣ‌‍...🕊🖤