شائر: باسد هوت
گشنده: شبیر سید

زمستان ءَ کتگ هلوت، منی تهنائی ءِ رنگ ءَ
نگاهاں شیر شَنز اِیت شپ، تئی زیبائی ءِ رنگ ءَ

تئی دیدگ منی ارواه؛ دوئیں دیدار ءِ بندوک اَنت
تئی مهر اِنت کہ آباد اِنت دگہ دنیائی ءِ رنگ ءَ

هما یاد ءُ هما ترانگ، هما نوکیں گم ءِ کسّہ
چتور من انسراں روچے، شموشاں آئی ءِ رنگ ءَ

ترا دوداں کتگ گِستا، من ءَ بهت ءَ پکیری ءِ
تئی سُهبے ملور اِنت هم، منی بیگاهی ءِ رنگ ءَ

باسد هوت
@houtbased

پارسی رجانک(ترجمه‌ی فارسی)

زمستان مثل تنهایی من با خودش خلوت کرده است،
از نگاہ من در تاریکی شب رنگِ زیبایی تو می‌بارد

روح من و چشمان تو هردو در انتظار دیدار هستند
مهر تو در قلبم مثل دنیای دیگر(بهشت) آباد است

همان یاد و خاطره‌ی همیشگی همان قِصّه‌ی تازه‌ی غم،
من چطور آروم باشم و تصویر او را فراموش کنم؟

رسم های کُهن از تو و بخت نداری از من، بین ما فاصله انداخته است
صبح‌های تو هم مثل غروب‌های من غم انگیز است.
@houtbased

بیا دگہ دابے جھان ءَ سَر کنیں
پرشتگیں اَهداں پَد ءَ باور کنیں

تو منی یَل داتگیں دست ءَ بگر
من ترا چاراں گَماں آسَر کنیں...

باسد هوت
@houtbased

بہ سِند زمزیل ءَ تگدیر ءِ، وت ءَ آزات بہ کن انسان
کجام بھت ءُ کجام کِسمت؟ ترا هرچے رس اِیت دروگے!
هُدا ءَ دین ءُ دنیا تئی بنا کُت مھر ءِ بنیاد ءَ
کہ بے مھر ءَ بزان باسد دل ءَ هرچے تَپ اِیت دروگے.

باسد هوت
@houtbased

مردین ءِ میان استمانی روچ مُراد بات
روز جهانی مرد مبارک♥️🌱
@houtbased

بیا کہ دوشی هیال ءِ دریگ ءَ پد ءَ
کنجلیں  دیدگاں  تئی کیامت کُتگ

دِل وَ ناسرپدے، جَنت پروش اِیت وت ءَ
بیا دمانے! گوش ئے تو هوں کُنّت کُتگ!!

باسد ھوت
@houtbased

اے شھر ءَ کَس من ءَ وتی گُمان ءِ ساهگ ءَ نہ بارت
من پگرے آں درآمدیں، نہ ونتگیں کتابے آں

گمے، گَلے، مھبّتے یا کینگے بہ بیت، گوز اِیت
درُشاناں زند ءِ گَلّہ ءَ، من انچیں آسیابے آں

باسد هوت
@houtbased

شائر: باسد هوت
گشنده: وهید ترکش

سُچات شاری، که مهناز ءِ تِلاھیں شار بُن گِپتگ
هسدّ ءُ کینگ ءِ آس ءَ، دْرهیں بازار بُن گِپتگ

کُج اِنت بُلبل؟ که پُر بیت اَنت گُلاب ءُ آسُمی هر دو
چمن تَبد ءَ جتگ، پُلّانی بَیرک‌دار بُن گِپتگ

هما روچ ءَ که سردارے سَر اَت گوں بْرات ءِ گْورجیگ ءَ
هما روچ ءَ چه پد، مئے تالِھ ءِ استار بُن گِپتگ

ترا نامے نسیب ءَ نیست وتی زَگریں زبان ءَ چه
بلوچی! تو کُجا گار ئے؟ تئی پَجّار بُن گِپتگ

چِه پیم ءَ اِے سپر مارا وتی سَر منزل ءَ سر کنت؟
منی سَبر ءِ سَما سُتکگ، تئی اوپار بُن گِپتگ
‌
په من وائے وتن تهنا سر آتکگ، وائے نازانتی!
که دشت ءِ شیشّمیں دْرچکانی هُشکیں دار بُن گِپتگ
‌
گْوزان‌ اِنت واجه ءِ بند ءَ گُلام ءِ زندگی، باسد!
گُش ئے که چاکر ءِ شاهی تبیں دربار بُن گپتگ

باسد هوت
@houtbased

ترجمه‌ی آھنگ «تِلاھیں شار»(دامانِ پاک)
به قلم: سنا محمد عزیزی

الهی که «شاری» به خاک سیاه بنشیند، که از وجود او، دامان پاکِ «مهناز»، آلودهٔ تهمت بدخواهان شده؛ دریغا که همهٔ آبادی، از آتشِ حسادت و کینه، شعله‌ور است.

بلبل کجاست؟ که گُل سرخ و یاسمن، هر دو سوختند و خاکستر شدند؛ چمن از باد سوزان، پژمرده و پرچمدارِ گُلها، سوخته و نابود شده است.

از همان روزی که یک بزرگِ قوم، با برادرش دست به گریبان بود، از همان روز، ستارهٔ بخت ما سوخت و ما رنگ سعادت ندیدیم.

ای بلوچ! تو از زبان ناب و شیوای خود، یک اسم هم بهره نبرده‌ای؛ ای زبان بلوچی! تو کجا ناپدید شده‌ای؟ دریغا که نشان هویّت تو، سوخته و از بین رفته است.
‌
این سفر، چگونه ما را به سرمنزل مقصود خواهد رساند؟ وقتی که در من، حسّی از صبوری و در تو، نشانی از بردباری نیست.

(اشاره به ضرب المثل «وائے وتن ھُشکیں دار») یعنی: وای بر این نادانی! که برای من، تنها این باقی مانده که ضرب المثل «وطن با درختان خشک هم زیباست» را بگویم؛ در حالیکه چوب خشک درختان محکم و استوارِ دشت هم، سوخته و خاکستر شده است.

ای باسط! زندگیِ برده، در زندانِ ظلمِ حاکم، در گذر است؛ گویا که دیگر بارگاه پادشاهی «چاکر»، آتش گرفته و اثری از آن نیست.

@houtbased

دور اوشت انت ءُ نہ شنز اَنت درد ءِ جمبر بستگیں
هچ رنگ ءَ پَچ نہ بنت اے واهگ ءِ دَر، بستگیں

هر دم ءَ کسّے مئے سِتکانی گوش ءَ بانگ دنت
هو کہ ما آجوئی ءِ جُنز ءَ چہ پیسر، بستگیں

یک دمانے اچ وتی کاڑانی کُلّ ءَ در نئیت
بندیاں موک اِیت چہ پیم ءَ اهد ءِ کمبر، بستگیں

تو وتی پیریں پِت ءِ نام ءَ نہ کرز ئے بچّی ءَ!
پہ ترا تاوان بوتگ ماتے ءِ سَر، بستگیں

گوانزگ ءِ لَمب ءَ بگر داں کبر ءِ پادین ءَ در آ
پہ کے ءَ رهن اِنت منی بِندات ءُ آسَر، بستگیں

گیرت ءِ چمانی دیم ءَ نَنگ ءِ کِسّہ پدّر اِنت
نی کجام کار ءَ کیت تئی میان ءِ خنجر، بستگیں

باسد هوت
@houtbased

دروت ھمبلاں
چنل ءِ لینک ءَ شنگ کن اِت بلّے باز بہ ایں، شمئے مھرانی منتوار❤️

شائر: باسد هوت
گشنده: گپار هوت

کوش تئی زُلپانی سارتیں، بوه ءُ باس ءَ دست جنت
روچ سَنجے سمبھین اِیت، جیگ ءِ لاس ءَ دست جنت

من هَلاهوش آں بلے، پہ شیشگے کاپِر نہ باں
گوات هم پہ مکسدے کیپ ءِ گلاس ءَ دست جنت

بلکنا تئی اِشک ءِ پاهار، روچے رَکّین اِیت من ءَ
هو هُدا پَرمان کنت، موسّا هوں آس ءَ دست جنت

وش نہ بیت باسد من ءَ، اے تیھُر ءِ بومو بلے
مردمے مجبور بیت الّم وتاس ءَ دست جنت

باسد ھوت
@houtbased

ترجمه‌ی آھنگ اشک ءِ پاهار(آتشِ عشق)

نسیم صبحگاه بوی خنکِ زلفانت را نوازش می‌کند
شفق خورشید به آیینه‌های لباست دست می‌کشد

من مدهوشم ولی با یک تُنگِ بلورین کافر نمی‌شوم
باد با هدف خاصی به جامِ شرابم دست می‌زند

شاید آتشِ عشقت روزی مرا از این گرفتاری نجات بدهد
بله اگر دستور خداوند باشد موسی هم به شراره‌های آتش دست می‌زند

باسد این سنگر کوهستان جای خوش‌گذرانی نیست
اما انسان اگر مجبور باشد حتما دست به تفنگ خواهد شد

باسد ھوت
@houtbased

کائے   شراب    گونگیں   زُلپاں   در ءَ  مکن
مرچاں   هراب   گندگ آں   بازار ءِ  نیّت ءَ

باسد هوت
@houtbased

ما دیگر ءَ گوں رولہ ءِ کمار ونت ءُ در نہ بُرت
نیاتکگیں شپ ءِ تئی کرار، ونت ءُ در نہ بُرت

ناں کھر آس جنت دل ءَ، ناں مھر بکش اِیت لزّتے
ما دوشی دانکہ بامسار ءَ یار ونت ءُ در نہ بُرت

باسد ھوت
@houtbased