چو مگوش پرچا شُت ئے ءُ جَلّگ ءِ جُست ءَ مکن
زانتگ اَت تئــی مهــــــر ءِ ٹپّاں واد پِر بوتیں اگاں

اے وڑیـں بد اهدے ءَ گوں سَهتُکـے مهتل نہ بیت
تئـی گِس ءِ پُشــت ءِ شریش ءَ پاد پِر بوتیں اگاں

===============================

حرف رفتنم را نزن سوال ماندنم را نپرس،
می‌دانستی اگر به زخم‌های عشقت نمک پاشیده می‌شد!

با این بدقولیِ تو یک ساعت هم معطل نمی‌شد؛
درخت «شریش» پشت خانه‌ات اگر پای رفتن داشت...
@houtbased

تئی زیبایی ءِ کسّہ همک یات ءِ تہ ءَ نکش اِنت
تــوئے کہ بلبلاں آواز ءُ پُلّاں نــ‍ـاز پرماتگ

باسد هوت
@houtbased

هما نگـاه ءِ اَسر اَنگت چیدگ اِنت چمّـاں
اے دل تئی دیدگاں درُشتگ ترا هیال گور اِنت؟

باسد هوت
@houtbased

شائر: باسد هوت
گشنده: گپار هوت

کدی هوری رگامے کیت، کدی شنزے بہ جنت پُلّاں
بہ سینگار اِیت وت ءَ موسم، بہ سھڑین اِیت دل ءِ هُلّاں

کدی اے کاروان جُنز اِیت کدی پتّو رهادگ بـاں
من ءَ پندے سر ءَ داتگ تئی گندم گونگیں گُلّاں

اگاں گاراں، تئی مهر اِنت من ءَ را راه ءَ پِرّین اِیت
اگاں کوراں، بلے انگت تئی شوهازگ ءَ رُلّاں

جهان ندر اِنت تئی باسد همے گپ ءَ کہ تو گوشتگ
نلوٹاں من، بهشتـانی گلاب اندامیـں گرانمُلّاں

باسد هوت
@houtbased

گوش ئے مَرچاں زَرّ بوتگ دل ءُ جان مردمانی
من ءَ دوست نہ بوگ ءَ اِنت اے جهان مردمانی

#باســد_هوت

@houtbased

پہ شیرکنیں درهباتے ءَ سک باز دْیر ءَ اتکگ ئے
ما پاتیا ونتگ دل ءِ، ما پُرس ارسانی جتگ

روچے اگاں پہ تو زر اِت، زِرد ءَ وتی آس ءَ کناں
ٹپّیگ هما هجبر نہ بیت کہ واد ٹپّانی جتگ

باسد ھوت
@houtbased

شائر: باسد هوت
گشنده: شبیر سید

زمستان ءَ کتگ هلوت، منی تهنائی ءِ رنگ ءَ
نگاهاں شیر شَنز اِیت شپ، تئی زیبائی ءِ رنگ ءَ

تئی دیدگ منی ارواه؛ دوئیں دیدار ءِ بندوک اَنت
تئی مهر اِنت کہ آباد اِنت دگہ دنیائی ءِ رنگ ءَ

هما یاد ءُ هما ترانگ، هما نوکیں گم ءِ کسّہ
چتور من انسراں روچے، شموشاں آئی ءِ رنگ ءَ

ترا دوداں کتگ گِستا، من ءَ بهت ءَ پکیری ءِ
تئی سُهبے ملور اِنت هم، منی بیگاهی ءِ رنگ ءَ

باسد هوت
@houtbased

پارسی رجانک(ترجمه‌ی فارسی)

زمستان مثل تنهایی من با خودش خلوت کرده است،
از نگاہ من در تاریکی شب رنگِ زیبایی تو می‌بارد

روح من و چشمان تو هردو در انتظار دیدار هستند
مهر تو در قلبم مثل دنیای دیگر(بهشت) آباد است

همان یاد و خاطره‌ی همیشگی همان قِصّه‌ی تازه‌ی غم،
من چطور آروم باشم و تصویر او را فراموش کنم؟

رسم های کُهن از تو و بخت نداری از من، بین ما فاصله انداخته است
صبح‌های تو هم مثل غروب‌های من غم انگیز است.
@houtbased

بیا دگہ دابے جھان ءَ سَر کنیں
پرشتگیں اَهداں پَد ءَ باور کنیں

تو منی یَل داتگیں دست ءَ بگر
من ترا چاراں گَماں آسَر کنیں...

باسد هوت
@houtbased

بہ سِند زمزیل ءَ تگدیر ءِ، وت ءَ آزات بہ کن انسان
کجام بھت ءُ کجام کِسمت؟ ترا هرچے رس اِیت دروگے!
هُدا ءَ دین ءُ دنیا تئی بنا کُت مھر ءِ بنیاد ءَ
کہ بے مھر ءَ بزان باسد دل ءَ هرچے تَپ اِیت دروگے.

باسد هوت
@houtbased

مردین ءِ میان استمانی روچ مُراد بات
روز جهانی مرد مبارک♥️🌱
@houtbased

بیا کہ دوشی هیال ءِ دریگ ءَ پد ءَ
کنجلیں  دیدگاں  تئی کیامت کُتگ

دِل وَ ناسرپدے، جَنت پروش اِیت وت ءَ
بیا دمانے! گوش ئے تو هوں کُنّت کُتگ!!

باسد ھوت
@houtbased

اے شھر ءَ کَس من ءَ وتی گُمان ءِ ساهگ ءَ نہ بارت
من پگرے آں درآمدیں، نہ ونتگیں کتابے آں

گمے، گَلے، مھبّتے یا کینگے بہ بیت، گوز اِیت
درُشاناں زند ءِ گَلّہ ءَ، من انچیں آسیابے آں

باسد هوت
@houtbased

شائر: باسد هوت
گشنده: وهید ترکش

سُچات شاری، که مهناز ءِ تِلاھیں شار بُن گِپتگ
هسدّ ءُ کینگ ءِ آس ءَ، دْرهیں بازار بُن گِپتگ

کُج اِنت بُلبل؟ که پُر بیت اَنت گُلاب ءُ آسُمی هر دو
چمن تَبد ءَ جتگ، پُلّانی بَیرک‌دار بُن گِپتگ

هما روچ ءَ که سردارے سَر اَت گوں بْرات ءِ گْورجیگ ءَ
هما روچ ءَ چه پد، مئے تالِھ ءِ استار بُن گِپتگ

ترا نامے نسیب ءَ نیست وتی زَگریں زبان ءَ چه
بلوچی! تو کُجا گار ئے؟ تئی پَجّار بُن گِپتگ

چِه پیم ءَ اِے سپر مارا وتی سَر منزل ءَ سر کنت؟
منی سَبر ءِ سَما سُتکگ، تئی اوپار بُن گِپتگ
‌
په من وائے وتن تهنا سر آتکگ، وائے نازانتی!
که دشت ءِ شیشّمیں دْرچکانی هُشکیں دار بُن گِپتگ
‌
گْوزان‌ اِنت واجه ءِ بند ءَ گُلام ءِ زندگی، باسد!
گُش ئے که چاکر ءِ شاهی تبیں دربار بُن گپتگ

باسد هوت
@houtbased

ترجمه‌ی آھنگ «تِلاھیں شار»(دامانِ پاک)
به قلم: سنا محمد عزیزی

الهی که «شاری» به خاک سیاه بنشیند، که از وجود او، دامان پاکِ «مهناز»، آلودهٔ تهمت بدخواهان شده؛ دریغا که همهٔ آبادی، از آتشِ حسادت و کینه، شعله‌ور است.

بلبل کجاست؟ که گُل سرخ و یاسمن، هر دو سوختند و خاکستر شدند؛ چمن از باد سوزان، پژمرده و پرچمدارِ گُلها، سوخته و نابود شده است.

از همان روزی که یک بزرگِ قوم، با برادرش دست به گریبان بود، از همان روز، ستارهٔ بخت ما سوخت و ما رنگ سعادت ندیدیم.

ای بلوچ! تو از زبان ناب و شیوای خود، یک اسم هم بهره نبرده‌ای؛ ای زبان بلوچی! تو کجا ناپدید شده‌ای؟ دریغا که نشان هویّت تو، سوخته و از بین رفته است.
‌
این سفر، چگونه ما را به سرمنزل مقصود خواهد رساند؟ وقتی که در من، حسّی از صبوری و در تو، نشانی از بردباری نیست.

(اشاره به ضرب المثل «وائے وتن ھُشکیں دار») یعنی: وای بر این نادانی! که برای من، تنها این باقی مانده که ضرب المثل «وطن با درختان خشک هم زیباست» را بگویم؛ در حالیکه چوب خشک درختان محکم و استوارِ دشت هم، سوخته و خاکستر شده است.

ای باسط! زندگیِ برده، در زندانِ ظلمِ حاکم، در گذر است؛ گویا که دیگر بارگاه پادشاهی «چاکر»، آتش گرفته و اثری از آن نیست.

@houtbased