با گرفتن چاقو در دستش و هل دادن پسر به سمت دیوار،چاقو رو به سمت گلوی پسر برد.
"جیک انقدر منو عصبی نکن نزار کاری که نمیخوام بکنم رو انجام بدم"
جیک پوزخندی زد و مستقیم به چشمای پسر نگاه کرد.
" هه؟تو اصلا بلدی با اون چاقو کار کنی بچه؟"
نیکی با شنیدن لفظ بچه از سمت جیک،پوزخند ترسناکی زد.
"دوست داری بهت نشون بدم؟"
"جراتشو نداری"
"پس دوست داری نشونت بدم"
پوزخندی زد و چاقو را از زیر گلوی پسر به سمت بازوش هدایت کرد،با فشار آرومی چاقو رو در بازوی پسر فرو برد.
جیک با احساس سوزش شدیدی آخ بلندی کرد.
"هی وحشی چیکار میکنی"
"خودت گفتی نشونم بدی"
"نیکی این خیلی درد داره لطفا درش بیار آخ"
"بگو دیگه اذیتت نمیکنم"
بلافاصله بعد از حرفش چاقو را فشار داد.
"آخ آخ نیکی باشه باشه دیگه اذیتت نمیکنم قول میدم"
"امیدوارم که دروغ نگفته باشی"
چاقوی خونی رو از بازوی پسر بیچاره در آورد.
جیک با بی حالی چشماشو بست و دیگر چیزی نفهمید.
نیکی با دیدن افتادن پسر به سمت زمین او را در آغوش گرفت،با بستن چشمانش دستانشو به سمت بازو پسر برد و با کشیدن دستش روی زخم،زخم در ثانیه ای از بین رفت.

The hardest part wasn’t watching you leave, it was watching you stay, just for enough away that I could still call you mine, even as you slowly stopped reaching back.
Perhaps I was too in love with the version of us I had imagined، and you were simply too real to ever fit inside it.