ناگفته های تاریخ

📒⏰

دیوانسالاران شوروی در نهایت آسیای میانه را به پنج جمهوری تقسیم کردند، ترکمن‌ها، ازبک‌ها، قرقیزها و قزاق‌ها تقریبا همه‌ی زمینها را به دست آوردند و حاشیه‌ی کوهستانی متصل به پامیرِ افغانستان نصیب تاجیک‌ها شد.

به این ترتیب زبانهای قومی ترکمنی، ازبک، قرقیز و قزاق که همگی به خانواده‌ی زبان ترکی تعلق داشت، در سراسر این منطقه رسمیت یافت و آموزش و یادگیری پارسی ممنوع شد. زبانهای محلی دیگر به شدت سرکوب شد و به عنوان آخرین حربه برای گسستن تار و پود فرهنگِ این مردم، خطِ پارسی ممنوع شد و نسخه‌ای از خط سریلیک در میانشان ترویج شد که تازه از هر جمهوری به جمهوری دیگر هم تفاوت می‌کرد.

به این ترتیب مردمی که تا پیش از آن مستقل از زبان قومی و قبیله‌ای‌شان که تنوعی فراوان هم داشت، با زبان پارسی با هم ارتباط برقرار می‌کردند، دینی مشترک داشتند، و با خطی یکسان تمام اندیشه‌هایشان را می‌نوشتند، به اعضای «جمهوری‌ شوروی»‌هایی بدل شدند که از دسترسی به اندوخته‌ی غنی فرهنگ ایرانی محروم شده بودند، ناچار بودند تنها زبان قومیِ غالب در قلمروشان را بیاموزند، و آن را با خطی ویژه‌ی آن بنویسند که تازه هم ابداع شده بود.

به این ترتیب مردم آسیای میانه خارج از جمهوری ساختگی خودشان نه زبان مشترکی برای گفتگو با دیگران داشتند و نه می‌توانستند خط دیگران را بخوانند.

این سیاست «تفرقه بینداز و حکومت کن» در سراسر قلمرو زیر نفوذ شوروی دنبال شد.

اگر روندهای منتهی به پیدایش کشور ترکیه را بازخوانی کنیم و پیوندهای میان آتاترک و ترکهای جوان با بلشویک‌ها را مورد داوری قرار دهیم، در خواهیم یافت که آتاترک بیش از آن که به رضا شاه شبیه باشد، با تیتو همسان بوده است.

دقیقا همین سیاستِ دشمنی با زبان پارسی، تاکید بر یک قومیت و تثبیت ملیت بر مبنای زبانی قومی، و تغییر خط آن زبان به لاتین، در ترکیه هم دیده می‌شود.

📕 #لاهوتی_و_شاعران_انقلابی
✍🏻دکتر #شروین_وکیلی

@History_com
📚📚📚📚📚📚

1.1K viewsedited 14:56