این آهنگ هم «Hriste Bože» یک سرود قدیمی ارتدوکس صرب است که ریشه‌اش در دعاهای اسلاوی کلیسایی دارد و عمیقاً با تاریخ و حافظه‌ی جمعی صرب‌ها گره خورده است. معنی نامش «ای مسیحِ خداوند» است و کل متن، یک خطاب آرام و صمیمی به مسیح؛ نه برای پیروزی و قدرت، بلکه برای بخشش، آرامش مردگان و معنا دادن به رنج. این سرود بیش از هر چیز به نبرد کوزوو در سال ۱۳۸۹ میلادی اشاره دارد؛ جنگی میان صرب‌ها و امپراتوری عثمانی که از نظر نظامی با شکست صرب‌ها پایان یافت. اما در روایت مذهبی و تاریخی آنان، این شکست به‌هیچ‌وجه تحقیر تلقی نشد، بلکه به‌عنوان فداکاری و شهادت در راه ایمان و هویت معنا پیدا کرد. نتیجه‌ی آن جنگ این بود که سرزمین‌های صرب به‌تدریج زیر نفوذ و سپس سلطه‌ی عثمانی قرار گرفتند، اما در سطح فرهنگی و معنوی، این واقعه به هسته‌ی اصلی هویت صربی تبدیل شد. از همان‌جا Hriste Bože به نوحه‌ای ملی–مذهبی بدل شد؛ دعایی برای کشته‌شدگان و برای مردمی که می‌خواستند بفهمند چگونه می‌شود باخت، اما شکسته نشد. مضمون آهنگ این است که مسیح، که خود رنج و صلیب را تجربه کرده، رنج انسان‌ها را می‌فهمد، گناهان را می‌بخشد و به جان‌باختگان آرامش ابدی می‌دهد. از نظر معنوی، این سرود نمونه‌ی روشن «الهیات رنج» است؛ این ایده که شکست لزوماً به معنای خواری نیست و درد می‌تواند حامل معنا باشد. به همین دلیل موسیقی‌اش آرام، سنگین و بی‌ادعاست، اما تأثیرش عمیق است؛ انگار کسی در سکوت دعا می‌خواند. امروز هم این آهنگ در کلیساها و مراسم یادبود شنیده می‌شود و در اصل نه شعار است و نه سرود جنگی، بلکه صدای ملتی است که در برابر عثمانی شکست خورد، اما تحقیر نشد و ایمان و حافظه‌ی تاریخی‌اش را حفظ کرد.🤞