Агар йигирма икки ёшлигингча қолганингда, бир умр йигирма икки ёшингдаги каби жоҳил бўлиб яшардинг. Биласанми, кексайиш бу фақатгина сўлиш дегани эмас. Бу ўсиш дегани. Ажалинг яқинлашаётгани ёмон, албатта, аммо ўлим муқаррарлигини англаб етишинг ва шу сабабли ҳам мазмунлироқ ҳаёт кечиришинг кексайишнинг ижобий томони.

-Тўғри, дедим мен. Лекин кексайиш шунча афзалликларга эга бўлса, нега одамлар доим "Қанийди, ёшлигимга қайтиб қолсам!" дейди. Кимнингдир "Олтмиш беш ёш бўлиб қолсам эди!" деганини ҳеч эшитмайсиз.

У жилмайди.

- Биласанми, бу нимадан дарак беради? Ўз ҳаётидан қониқмаслик. Беҳуда кечган умр. Мазмуни топилмаган ҳаёт. Сабаби, агар сен ҳаётинг мазмунини топган бўлсанг, ортга қайтгинг келмайди. Олға интилгинг келади. Янада кўпроғини кўришни, каттароқ ишларни амалга оширишни хоҳлайсан. Олтмиш беш ёшингни орзиқиб кутасан. Қулоқ сол. Сен бир нарсани тушунишинг керак. Барча ёшлар буни билиши керак. Агар нуқул кексайишга қарши курашиш билан банд бўлсанг, бир умр бахтсизлигингча қолаверасан, чунки кексаликдан қочиб қутула олмайсан. Ҳа, яна бир гап, Мич, у овозини пастлатди. Ҳақиқат шуки, сен ҳам охир-оқибат ўласан.