دلم برای دوستای اینجام تنگ شده.

دلم برای دوستی‌هایی که بهم خورده و ازشون خبری هم ندارم تنگ شده.

آخ جون تلگرام.

تیر جنگی شروع شد.

فکر کنم فقط من احمق فکر میکردم این قضیه تا جمعه تموم میشه.

واسه وضعیت فرار فوری به ناکجا آباد فقط یک کیف دارو برداشتم.

این روزا رو بدون نت دووم اوردن واقعا هنر میخواد.

راستش از ترسم از تلگرام نمیام بیرون که نکنه یهو قطع شه.

خیلی جدی دلم میخواد گریه کنم ولی یک قطره اشکم ندارم.

بنظرم وسط جنگ پریود شدن بدترین چیزیه که میتونه اتفاق بیفته.

حالا من که قبل این داستانا هم نمیدونستم دارم با زندگیم چه غلطی میکنم.

منی که ذوق داشتم همیشه با آدما‌ها صحبت کنم الان انقدر ذوقم کور شده که دنبال کلمات و جملاتی میگردم که کوتاه‌تر باشن و صحبت‌ها ادامه داده نشن.

فردا اگه زنده بودم میخوام زندگی کنم.

وای داشتم میمردم دیگه.

خب چون از نت نداشتم و داشتم زندگیم رو به بطالت میگذروندم، بیایین که قرار کلی غر بشنوین.

دیشب همسایمون بعد از آتش بس ساعت ۱ شب تصمیم گرفت جارو برقی بزنه.

فهمیدم گوشیم بدون نت یک عدد زباله‌ست.

الان یکی از ترس‌هایی که به زندگیم اضافه شده اینه که نکنه امشب بمب بزن، بترکونمون و من حموم نرفته باشم؟

حالا که اوضاع فعلا داره در ظاهر لااقل به حالت عادی برمیگرده، جا داره بگم "یه وقت یادت نره زنده‌ای!"

"فعلا در ظاهر لااقل" دقیقا به همین اندازه از زندگیم مطمئن نیستم.

امروز چهارشنبه ۱۴۰۴/۴/۴. جنگ رو ولش.