نمیدونم شاید واقعا دوست داشتنی نیستم.

راستش امروز دلم میخواست با یکی حرف بزنم که منو بفهمه و تو جواب حرفام یه چیزی برای گفتن داشته باشه ولی دورم پر شده از آدم‌های اشتباهی.

امروز یه لحظه احساس کردم دختر بودن یعنی خطر همیشه برات وجود داره.

خودت رو چندین بار در یک شرایطی که هنوز اتفاق نیفتاده تصور می‌کنی. مکالمه‌هایی که قراره داشته باشی رو توی مغزت تمرین می‌کنی. همه‌ی تلاشت به‌ خاطر اینه که هر اتفاق ناگهانی که ممکنه رخ بده رو در نظر بگیری چون از چیزهای جدید و ناشناخته می‌ترسی و می‌خوای توی مغزت یه ایده‌ی کوچیکی از هرچیزی داشته باشی. بعد متوجه می‌شی که هیچ‌وقت واقعا خودت رو در اون موقعیتی که می‌خواستی قرار ندادی و فقط بهش فکر کردی و توی ذهنت همه‌چیز اتفاق افتاد. نه شروع تازه‌ای رخ داد و نه کاری که می‌خواستی رو انجام دادی. مغزت دوباره گولت زد.

انقدر دیگه این وضعیت ادامه پیدا کنه مطمئنم تهش سرطان میگیرم.

آخ که اگه حرف میزدی الان خیلی چیزا حل شده بود.

زندگی همینه. هی میخوری زمین، هی بلند میشی لنگ میزنی و ادامه میدی.

آدم آخر شب یهو اینجوریه که؛ نه از خودم راضی نبودم. میتونستم بهتر باشم.

حقیقتا میخوام پام رو از این ماجرا بکشم بیرون. یسری کارا و حرفا به آدم نمیاد.

برای زندگیت حد و مرز مشخص کن. نذار آدما پاشون رو از این مرز بذارن اینور‌‌‌تر.

من نمیدونم آدمایی که با بی‌احترامی قطع رابطه میکنن بعد هزار سال چجوری روشون میشه دوباره پیام بدن؟

مشکل بی دارم. دارم بی اون آدم زندگی میکنم و زندگی بی اون واقعا سخت.

خوشگلا امروز تلاش میکنن روز بهتری داشته باشن.(گریه نمیکنن)

زندگیم بدون تو هم میره جلو.

بزرگترین اشتباهم دستِ کم گرفتنِ خودمه.

عزیزم تو هر چقدر که تونستی تلاش کردی. انقدر حسرت گذشته‌ها رو نخور.

من هنوز نمیدونم اگه نشه باید چیکار کنم؟ میخوام ببینم آدم بزرگا بعد از نشدن‌های هدفاشون چیکار کردن؟