توی‌ دوره‌ایی از زندگی هستم که فقط گریه.

آدم میخواد بعضی وقتا یسری چیزا رو فقط و فقط به خودش ثابت کنه. همین.

زندگی وقتی تمام روز داری برای خودت تلاش میکنی و دیگه منتظر پیام و زنگ کسی نیستی و از کسی توقع نداری واقعا بهترینه.

همیشه یه بخشی از مغزم داره بهم احساس ناکافی بودن و حسرت و پشیمونی و غم و غصه رو یجا بهم میده.

یهو به خودت میای میبینی برام تلاش نکردی و من رفتم. من دیگه نیستم. من انقدر دور شدم که دیگه حتی روت نمیشه برگردی و بگی ببخشید که برات کافی نبودم.

من میرم و میزنم با قاصدک پر.

هرچی میخوام به این فکر نکنم که از عالم و آدم تو زندگی عقب‌ترم، بیشتر بهش فکر میکنم.

تنهایی فقط یه قسمت بدی که داره اینه که وقتی تو لجن دست و پا میزنی نمیتونی از کسی کمک بگیری یا حتی درباره‌ش حرف بزنی. وقتی داری چیزی رو بیشتر از توانت تحنل میکنی نمیتونی به کسی بگیش.

جدایی ما یه کار منطقی بود.

میدونی چیه؟ از درون غمگینم.

آدمیزاد غصه‌هاش یکی دوتا نیست ولی بازم ادامه میده.

خوشبحال کسایی که نمیفهمن. ما میشستیم اینارو مسخره میکردیم ولی همینا زندگی رو بردن.

هر چقدر به آدما نزدیک میشم بیشتر میفهمم که ازشون بدم میاد.

ساعت خوابم با امریکا تنظیم شده.

دیگه حتی دلم نمیخواد به این فکر کنم که چیشد که اینجوری شد.

آدم وقتی باهاتون درد و دل میکنه یعنی شما براش با بقیه‌ی آدما فرق دارید. شما رو از بقیه جدا کرده که از دردش باهاتون حرف بزنه و آروم شه. پس بی‌اهمیت و کلیشه‌ای رفتار نکنید.

انگار پنجاه سالم شده و توی بحران پنجاه سالگی دارم دست و پا میزنم.