آدم یه جایی حتی حرفشم رک و پوست کنده به طرفش میزنه تا اصل مطلب بیاد دستش ولی وقتی تلاشی برای درست کردنش ازش نمیبینی دیگه ول میکنی میری. بلاخره دنیا محل گذر است.

خودم به تنهایی دارم گند میزنم به زندگیم. یعنی تنها تنها. این کار از پس هر کسی بر نمیاد.

آدم جایی که کسی منتظرش نیست برنمیگرده.

ببین واقعا میخوام تلاش کنم و میکنم ولی از یه جا به بعد انگار مغزم قفل میشه و دیگه حتی نمیتونم درست و غلط رو تشخیص بدم.

نه بابا من از این برنامه‌های زرد نمیبینم‌. سودی نداره برای آدم. حالا ببینم تهش شاهین و طناز باهم میمونن یا چی.

مسیر رو گم کردی، دیر رسیدی و انقدر از رقیب هات عقب موندی که توی ۵ کیلومتر اول یه مسیر ۲۰ کیلومتری، هیچکسی رو نمیبینی!
یعنی حتی از ضعیف ترین شرکت کننده ها هم ۵ کیلومتر عقب تری!
ولی...

شاید یه مدت ناپدید شدن کمک‌کننده باشه.

تنهایی شاید باعث بشه بهترین ورژن خودت رو پیدا کنی.

کاش زودتر میفهمیدم همیشه همونقدر که ارزش و احترام میدی، نمیگیری.

شما چخبر؟ زندگی براتون سخته دیگه؟ مطمئن باشم؟

انقدر احساسات برای آدم‌هایی خرج کردم که یه روز صد در صد فکر میکردم تا ابد کنارمن و الان نیستن که دیگه حوصله ارتباط برقرار کردن با آدم‌های جدید رو ندارم.

توی‌ دوره‌ایی از زندگی هستم که فقط گریه.

آدم میخواد بعضی وقتا یسری چیزا رو فقط و فقط به خودش ثابت کنه. همین.

زندگی وقتی تمام روز داری برای خودت تلاش میکنی و دیگه منتظر پیام و زنگ کسی نیستی و از کسی توقع نداری واقعا بهترینه.

همیشه یه بخشی از مغزم داره بهم احساس ناکافی بودن و حسرت و پشیمونی و غم و غصه رو یجا بهم میده.

یهو به خودت میای میبینی برام تلاش نکردی و من رفتم. من دیگه نیستم. من انقدر دور شدم که دیگه حتی روت نمیشه برگردی و بگی ببخشید که برات کافی نبودم.

من میرم و میزنم با قاصدک پر.

هرچی میخوام به این فکر نکنم که از عالم و آدم تو زندگی عقب‌ترم، بیشتر بهش فکر میکنم.