داشتم فکر میکردم اگه یه روز بیای، من هیچ چیز برای گفتن بهت ندارم.

هر دوره‌ایی از زندگیم رو که نگاه میکنم میبینم تنها بودم. حتی وقتی بهترین آدم هم کنارم بود، بازم انگار نبود. تنها بودم. خودم رو گول میزدم‌.

امروز شنبه‌ست. کاری که قرار بود شنبه‌ی هفته‌ی پیش انجام بدی، امروز انجام بده.

دلو دادم به تو جزیره.

یعنی اگه سالم هستید روزی ده هزار بار خدا رو شکر کنید.

اینجوری نمیشه؛ روزها باید ۴۸ ساعت باشن.

آدما همیشه چیزی نیستن که میگن.

بچه‌ها از همتون ممنونم. چقدر مهربون و نازید.

یه نفر برام موزیک فرستاده بود، مرسی ازت.

احساس کردم هنوز کلی آدم مهربون توی دنیا هستن.

راستش پیام‌های قبلی اینجا رو که میخونم از خود الانم خجالت میکشم. چقدر اونموقع انرژی داشتم. الان انگار صد سالمه و نا ندارم از جام تکون بخورم.

مردم نمیدونن تو زندگیت چی میگذره و چی میکشی. بهشون اهمیت نده.

انگار من علم غیب دارم یه تکست برام بفرستی، بفهمم منظورت چیه.

فکرِ "اگه نشد چی؟" داره مغزمو میخوره.

آدم یه جایی حتی حرفشم رک و پوست کنده به طرفش میزنه تا اصل مطلب بیاد دستش ولی وقتی تلاشی برای درست کردنش ازش نمیبینی دیگه ول میکنی میری. بلاخره دنیا محل گذر است.