حافظه‌ی خوب داشتن واقعا عذاب. من هنوز میدونم ۶ سال پیش بهم چی گفتی، کِی گفتی و چجوری گفتی.

روزها یک جوری خواب میگیره و چشمام درد میگیره انگار شب قبلش تا پنج صبح پشت سیستم بودم و داشتم جون میکندم تا صبح پروژه رو بذارم رو میز رئیس شرکت.

چند وقته به پیشتولی‌ها غذا ندادم. فکر کنم بخاطر همینه زندگیم جهنم شده‌.

دیگه جدی از فردا.

انقدر قشنگه دلم نمیاد تو چنلم چیزی بذارم که این موزیک گم بشه.

مثل اینکه واقعا ناراحتم.

ترکیب شایع و لنا عالی.

واقعیت اینه که من دارم تلاش میکنم از انسان‌ها انتظار نداشته باشم ولی رابطه هر چقدر پیش میره تو توی ذهنت اون آدم رو پر‌رنگتر میبینی پس برات مهمتر میشه. رفتاراش و حرفاش رو زیر نظر میگیری و میگی چرا فلان جا فلان کارو نکرد؟ چرا اینجوری نبود؟ و وقتی که این نبودنا هی تکرار شه، تو دیگه از یه جا به بعد خسته میشی. از آدمی که نیست خسته میشی. قید تموم احساسات خوبی که بهش داشتی و بهت داده بوده رو میزنی و ول میکنی میری‌. حتی نمیدونی رفتنت درسته یا نه ولی میری.

انقدر خودمو گم کردم که نمیدونم درست و غلط چیه.

آدم بعضی وقتا نگاه میکنه میبینه هیچکس نیست.

من گذاشتم رفتم نه چون انتخابم بود. چون می‌خواستم ببینم برای تو چقدر ارزش داره. که خب، این یکی امتحان رو هم با موفقیت گند زدی.

از امروز.

اصلا دقت کردی نیستم؟

واقعا نیاز به یه پیشتولی دارم. پیشتولی نرم و ناز.

داشتم فکر میکردم اگه یه روز بیای، من هیچ چیز برای گفتن بهت ندارم.

هر دوره‌ایی از زندگیم رو که نگاه میکنم میبینم تنها بودم. حتی وقتی بهترین آدم هم کنارم بود، بازم انگار نبود. تنها بودم. خودم رو گول میزدم‌.