کاش این کارایی که دارم میکنم نتیجه بده.

همیشه یه روی درسخون دارم که دقیقه نود خودش رو نشون میده. خب کثافت زودتر خودتو نشون بده.

رفیق واقعی کسی که موقع سختی، حتی بدون گفتن، بفهمه که باید کنارت باشه نه اینکه تو رو تنها بذاره.

یه روز، ما همیشه با هم بودیم. اما امروز فهمیدم که بعضی آدم‌ها وقتی که وقتش میشه میرن. بی‌هیچ هشدار یا توضیحی.

اینبار نمی‌خواهم دوباره ادامه بدم. چون فهمیدم که ارزش خودم بیشتر از اینه که هر روز در جستجوی کسی باشم که هیچوقت نبوده. این دیگه پایان این راهه. نه از روی نفرت، نه از روی خشم، فقط از روی احترام به خودم.

گاهی لازمه حرفی نزنی تا بفهمی چقدر برات ارزش قائلن.

منم دلم نمیخواست تنهایی از پس همچی بر بیام.

یک استرسم که دست و پا در اورده.

حالم از آدمایی که تکستام رو کپی میکنن بهم میخوره. حتی صمیمی‌ترین دوستمم باشی و تکستم رو کپی کنی، جات تو اشغالی سر کوچه‌ست چون یه تیکه زباله‌ای.

فرسودگی با خستگی فرق داره. بعضی موقع تو فرسوده شدی ولی با خستگی اشتباهش میگیری.

در تلاشم زندگی کنم. واقعا در تلاشم بفهمم هدفم چیه و براش تلاش کنم و زندگی کنم ولی فعلا هیچی به هیچی.

خیلی آدم مهربون و موندگاری هستم. تا لحظه‌ی آخر. حتی تا بعد از لحظه‌ی آخر هم این ویژگی‌ها رو دارم. اما یهو میبینی بی‌تفاوت‌ترین آدمی شدم که توی عمرت دیدی.

من واقعا برای روابطم تلاش میکنم. تلاش میکنم به هر طریقی که شده اون آدم رو درک کنم. خودم رو جاش بذارم. از دید اون به قضیه نکاه کنم اما یک جایی واقعا خسته میشم از اینکه همش الکی الکی حق رو به بقیه بدم.

آدمیزاد به یه جایی میرسه که دیگه حتی غصه‌ی ترک کردن یسری آدم‌ها رو هم نمیخوره. همینقدر معمولی رها میکنه و میره پی زندگیش. چون طرفش، خسته‌اش کرده.