انقدر از دست خودم ناراحتم که حد نداره. یعنی دارم کارهای روزمره‌ام رو انجام میدم عین ابر بهار، اشک میریزم.

زندگیم رو بگا دادم. سلامتیم رو هم همینطور.

چت‌هام رو نگاه که میکنم میبینم برای هیچکس مهم نیستم.

واقعا ناراحتم. بعد این داستان‌ها تمام پولم رو میریزم تو حلق تراپیست.

انقدر احساسات حل نشده دارم که فکر کنم باید میلیاردی خرج تراپی کنم.

بدبختی‌هام یکی دو تا نیست. پونصد هزار تا ست.

تا واحد شمارش بدبختی.

یه وقت یادت نره زنده‌ای.

کاش این کارایی که دارم میکنم نتیجه بده.

همیشه یه روی درسخون دارم که دقیقه نود خودش رو نشون میده. خب کثافت زودتر خودتو نشون بده.

رفیق واقعی کسی که موقع سختی، حتی بدون گفتن، بفهمه که باید کنارت باشه نه اینکه تو رو تنها بذاره.

یه روز، ما همیشه با هم بودیم. اما امروز فهمیدم که بعضی آدم‌ها وقتی که وقتش میشه میرن. بی‌هیچ هشدار یا توضیحی.

اینبار نمی‌خواهم دوباره ادامه بدم. چون فهمیدم که ارزش خودم بیشتر از اینه که هر روز در جستجوی کسی باشم که هیچوقت نبوده. این دیگه پایان این راهه. نه از روی نفرت، نه از روی خشم، فقط از روی احترام به خودم.

گاهی لازمه حرفی نزنی تا بفهمی چقدر برات ارزش قائلن.

منم دلم نمیخواست تنهایی از پس همچی بر بیام.

یک استرسم که دست و پا در اورده.