واقعیت اینه که حتی یه دونه دوست خوب هم توی زندگیم ندارم. تا الانم خودم رو گول میزدم که فلانی فرق داره و خوبه. هیچَم خوب نبود.

کاش به یه جایی برسم بدون حساب کتاب کردن توی ذهنم، خرید کنم.

از زندگی ناراحتم. این رسمش نبود‌.

هوا می‌تونه تاریک‌ترم شه از اینی که هست.

برای ادامه دادن نیاز دارم حافظه‌ام رو از دست بدم.

همگی گوش بدید.

برام دعا کنید زود خوب شم.

فهمیدم خوشگلی مهم نیست. سلامتی مهمه.

من و فاموتیدین.

انقدر از دست خودم ناراحتم که حد نداره. یعنی دارم کارهای روزمره‌ام رو انجام میدم عین ابر بهار، اشک میریزم.

زندگیم رو بگا دادم. سلامتیم رو هم همینطور.

چت‌هام رو نگاه که میکنم میبینم برای هیچکس مهم نیستم.

واقعا ناراحتم. بعد این داستان‌ها تمام پولم رو میریزم تو حلق تراپیست.

انقدر احساسات حل نشده دارم که فکر کنم باید میلیاردی خرج تراپی کنم.