من به دوستی‌هایی نیاز دارم که وقتی نیستم، جویای احوالم باشن، غمم براشون مهم باشه، برای برنده شدنم؛ تشویقم کنن، کنارم باشن، حامی و همدرد باشن. من میخوام همونقدر که توی دوستی‌هام وقت و احساسات خرج میکنم، طرف مقابل هم به همون اندازه برام بذاره وسط. دوستی‌هایی که فقط من برای نگه داشتنش تلاش کنم، مناسب من نیستن و انقدری بزرگ شدم که اینجور دوستی‌ها رو به راحتی تموم کنم.

من نمیدونستم بزرگسالی قرار انقدر سخت و طاقت‌فرسا باشه.

مردم از خوشحالی میمیرن. من از بس به هیچ جا نرسیدم دارم میمیرم.

یه توده بدبختی‌ام. انقدر بدبختیام رو توی خودم ریختم که الان به شکل یه قالب بدبختی در اومدم‌.

بی‌عشق بودن توی زندگیم بیداد میکنه. بیا و نجاتم بده عزیز دلم.

توی این دوره از زندگیم نیاز به یه حامی دارم.

واقعیت اینه که حتی یه دونه دوست خوب هم توی زندگیم ندارم. تا الانم خودم رو گول میزدم که فلانی فرق داره و خوبه. هیچَم خوب نبود.

کاش به یه جایی برسم بدون حساب کتاب کردن توی ذهنم، خرید کنم.

از زندگی ناراحتم. این رسمش نبود‌.

هوا می‌تونه تاریک‌ترم شه از اینی که هست.

برای ادامه دادن نیاز دارم حافظه‌ام رو از دست بدم.

همگی گوش بدید.

برام دعا کنید زود خوب شم.

فهمیدم خوشگلی مهم نیست. سلامتی مهمه.