چون زود بیدار شدم پس شنبه‌ی خوبیه.

ولی چون یک ساعته سرم تو گوشیِ پس شنبه‌ی مزخرفیه.

مهم نیست چقدر عقبی. چقدر جا موندی. مهم الانه. همین الان. فقط همین لحظه برات مهم باشه.

انگار سرنوشتمون اینطوری بوده عزیزم. غصه نخور.

تا آخرین لحظه تلاش میکنم که مطمئن باشم ارزشش رو نداشتی و خیالم راحت باشه.

آدم هر چقدر بخواد به یسری آدما حس خوب داشته باشه، بازم میدونه ته دلش طرف چه عنیه. چون قبلا ریده به تصوراتت.

فهمیدم نمیتونم آدم‌‌ها و رفتاراشون رو تغییر بدم. هر کسی متفاوته و من حق دارم که ترکشون کنم یا باهاشون کنار بیام.

یسری آدما جوری دلت رو میشکونن که تو هیچوقت نمیتونی ببخشیشون.

اینکه آدم ته دلش میدونه تنهاست و هیچکس نیست، واقعا ناراحت‌کننده‌ست.

من به دوستی‌هایی نیاز دارم که وقتی نیستم، جویای احوالم باشن، غمم براشون مهم باشه، برای برنده شدنم؛ تشویقم کنن، کنارم باشن، حامی و همدرد باشن. من میخوام همونقدر که توی دوستی‌هام وقت و احساسات خرج میکنم، طرف مقابل هم به همون اندازه برام بذاره وسط. دوستی‌هایی که فقط من برای نگه داشتنش تلاش کنم، مناسب من نیستن و انقدری بزرگ شدم که اینجور دوستی‌ها رو به راحتی تموم کنم.

من نمیدونستم بزرگسالی قرار انقدر سخت و طاقت‌فرسا باشه.

مردم از خوشحالی میمیرن. من از بس به هیچ جا نرسیدم دارم میمیرم.

یه توده بدبختی‌ام. انقدر بدبختیام رو توی خودم ریختم که الان به شکل یه قالب بدبختی در اومدم‌.

بی‌عشق بودن توی زندگیم بیداد میکنه. بیا و نجاتم بده عزیز دلم.

توی این دوره از زندگیم نیاز به یه حامی دارم.

واقعیت اینه که حتی یه دونه دوست خوب هم توی زندگیم ندارم. تا الانم خودم رو گول میزدم که فلانی فرق داره و خوبه. هیچَم خوب نبود.