از آدم‌ها انتظار دارم همونقدر که من براشون هستم، برای من باشن. حالا بی‌معرفت من انقدر برات کم بودم؟

گردن درد میتونه با شما کاری کنه که رسما یک انسان وحشی ولی فلج باشید که نه اعصاب کاری رو داره، نه میتونه کاری رو انجام بده.

اگه غم و ناراحتی من برات مهم نیست، تو خودت برام مهم نیستی.

چرا اینقدر خوب بودن، بد شده؟

چون زود بیدار شدم پس شنبه‌ی خوبیه.

ولی چون یک ساعته سرم تو گوشیِ پس شنبه‌ی مزخرفیه.

مهم نیست چقدر عقبی. چقدر جا موندی. مهم الانه. همین الان. فقط همین لحظه برات مهم باشه.

انگار سرنوشتمون اینطوری بوده عزیزم. غصه نخور.

تا آخرین لحظه تلاش میکنم که مطمئن باشم ارزشش رو نداشتی و خیالم راحت باشه.

آدم هر چقدر بخواد به یسری آدما حس خوب داشته باشه، بازم میدونه ته دلش طرف چه عنیه. چون قبلا ریده به تصوراتت.

فهمیدم نمیتونم آدم‌‌ها و رفتاراشون رو تغییر بدم. هر کسی متفاوته و من حق دارم که ترکشون کنم یا باهاشون کنار بیام.

یسری آدما جوری دلت رو میشکونن که تو هیچوقت نمیتونی ببخشیشون.

اینکه آدم ته دلش میدونه تنهاست و هیچکس نیست، واقعا ناراحت‌کننده‌ست.

من به دوستی‌هایی نیاز دارم که وقتی نیستم، جویای احوالم باشن، غمم براشون مهم باشه، برای برنده شدنم؛ تشویقم کنن، کنارم باشن، حامی و همدرد باشن. من میخوام همونقدر که توی دوستی‌هام وقت و احساسات خرج میکنم، طرف مقابل هم به همون اندازه برام بذاره وسط. دوستی‌هایی که فقط من برای نگه داشتنش تلاش کنم، مناسب من نیستن و انقدری بزرگ شدم که اینجور دوستی‌ها رو به راحتی تموم کنم.

من نمیدونستم بزرگسالی قرار انقدر سخت و طاقت‌فرسا باشه.