دیشب داشتم میگفتم کاش زندگی یک لحظه صبر کنه. من جا موندم اون دور دورا.

نمیدونم چطور بگم ولی از خودِ الانم متنفرم.

دیشب از خودم بدم میومد. امروز صبح بیشتر از خودم بدم میاد.

امروز همین که چشم باز کردم میخواستم گریه کنم. زندگی عالیه. بی‌نظیرِ. محشرِ.

عاشق انسان‌هایی هستم که کتاب میخونن.

یکی از ملاک‌هام برای پارتنرم اینه که کتاب بخونه. چراش هم به خودم و خودش مربوطه.

قبلا چطور هم سرکار میرفتم هم درس میخوندم هم دلقک بازی در میوردم؟ الان یکیشو انجام میدم، دیگه تا آخر روز انرژیم زیر صفرِ.

بعد امتحانا میخوام یه پول زیادی رو خرجِ ماساژ کنم چون زیر فشار زندگی بدنم له شده.

از آدم‌ها انتظار دارم همونقدر که من براشون هستم، برای من باشن. حالا بی‌معرفت من انقدر برات کم بودم؟

گردن درد میتونه با شما کاری کنه که رسما یک انسان وحشی ولی فلج باشید که نه اعصاب کاری رو داره، نه میتونه کاری رو انجام بده.

اگه غم و ناراحتی من برات مهم نیست، تو خودت برام مهم نیستی.

چرا اینقدر خوب بودن، بد شده؟

چون زود بیدار شدم پس شنبه‌ی خوبیه.

ولی چون یک ساعته سرم تو گوشیِ پس شنبه‌ی مزخرفیه.

مهم نیست چقدر عقبی. چقدر جا موندی. مهم الانه. همین الان. فقط همین لحظه برات مهم باشه.

انگار سرنوشتمون اینطوری بوده عزیزم. غصه نخور.