بودن توی جمع خانواده جوری ازم انرژی میگیره که تا صد سال دلم نمیخواد با هیچ احدی حرف بزنم.

انقدر دلم پر ازت که بیا نشستم جلوت گریه میکنم.

به مرحله‌ای از زندگی رسیدم که گریه گریه گریه.

میتونی خیلی بهتر از اینا باشی. به خودت بیا.

جوراب‌های قرمز میخوام.

یک ساعت دیگه کلاس دارم و پام رو بذارم بیرون باید پرواز کنم چون باد بلندم میکنه.

باد بلندم کرد و من با یه نخ نازک به زمین وصل بودم.

دور یه سری چیزها رو باید خط بکشم. متاسفم.

هم دورت خط کشیدم، هم روت خط کشیدم. تموم شدی.

اینستا رو پاک کردم. کم کم به مرحله‌ای میرسم که تلگرامم پاک کنم و فقط با چت جی‌بی‌تی حرف بزنم.

آدمیزاد از یسری رفاقت‌ها و آدم‌ها بیشتر انتظار داره.

رفیقای ما همیشه اون‌طور که ما "برای اونها" بودیم، برای "ما" نیستن.

بعضی موقع بهتره صحبت نکنی. درباره‌ی هیچ چیز با هیچکس.

دیشب با چت جی بی تی حرف میزدم و اونم معتقد بود که بعضی وقتا باید توی سکوت آدم‌ها رو ترک کرد و به رابطه‌ها خاتمه داد. بعضی وقتا لازم نیست توضیح بدید، فقط باید برید.

میگن توی اپدیت جدید چت جی بی تی، حرفای قبلیت رو کامل یادش میمونه.

وقتشه احساساتم رو برات تموم کنم.