حالا هر کدوم رفتیم یه سر دیگه‌ی دنیا و احتمال اینکه همدیگه رو ببینیم به صفر میل می‌کنه. و حالا فقط حسرت «تموم خاطراتی که می‌تونستیم با هم بسازیم ولی به خاطر دهن گشاد مردم نتونستیم» روی دلمون مونده.

من احساس میکنم انسان‌های حسود دل سیاهی دارن.

شرایط جسمی و روحی نابسامانی دارم.

خدا ازت نگذره هر موقع بهت فکر میکنم کل غم و غصه‌ی دنیا میاد سراغم.

https://t.me/boost/hereiswu
بوس بدین. 💘خوشحالم شم.

عکس بچگیتون رو بذارید بکگراند.

متاسفانه دیگه به راحتی ناراحت نمیشم. برای ناراحت شدنم باید خیلی تلاش کنید.

فهمیدم فقط باید بهتر از دیروز خودم باشم. همین.

فهمیدم اگه کاری برام تاثیری نداره پس انجام دادنش لازم نیست چون چیزی بهم اضافه نمیکنه.

یک نفر اینجا داره خودش رو نجات میده.

حالم بد باید برم حموم.

میخوام یک جوری درس بخونم که هیچکس به گرد پام نرسه.

وقتشه دیگه نشون بدم رئیس کیه.

زندگی خودش به اندازه‌ی کافی سخت هست. با غصه خوردن برای آدمای بی‌لیاقت سخت‌ترش نکنید.

لطفا هیچوقت دروغ نگید. بلاخره یه روزی، یه جایی دستتون رو میشه و شما میمونید و خجالتش تا ابد.

من در مغزم؛ احمممممق.

اینجا برق رفته و تو تاریکی فقط باید غصه خورد تا مُرد.(دارم شام میخورم)

حسرت و پشیمونی دارن دهنم رو سرویس میکنن. پس کو اون زندکی بزرگسالی پر از عشق و حال؟

بدن درد واقعا دهن یک انسان رو به تنهایی میتونه سرویس کنه.