نمیدونم چرا الکی الکی دارم گریه میکنم.

غم میون دو تا چشمون قشنگم لونه کرده.

بدبختی و بیچارگی واقعا در یک لحظه میتونه اتفاق بیفته و زندگی رو به آتیش بکشه.

کمک‌های کوچیکی که توی زندگیتون به آدما میکنید رو دست کم نگیرید. نمیدونید خدا بابت همه کمک‌های کوچولو کجاها دستتون رو که نمیگیره.

امسال سبزه گره نزدم. اعتقادات در من مرده.

دیگه کار از شنبه شروع کردن گذشته. هر لحظه برای شروع دوباره‌ست.

حالالای‌لای. حالا لای لای.

بریم بخوابیم که فردا روز خداست. کار و کار و کار.

مقاومتم در برابر خوابیدن انقدر زیاده کاش در برابر غم و غصه‌ی زندگی هم همینقدر مقاوم بودم.

احساس میکنم خیلی اسکلم. به معنای واقعی احساس میکنم یک اسکل واقعی هستم و هیچکس رو دستم نیست.

کی قرارِ آدم شی آخه؟ کی ورژن عاقل و بالغت رو قرار رونمایی کنی؟

یه ذره شانس در زندگیم میخوام. شانس برای رسیدن.

آدم دلش میخواد یهو خودشو از ماشین پرت کنه بیرون.

میترسم یه روزی تو منو بخوای ولی من تو رو نه.

پلنم برای امسال فقط ادایی زندگی کردن. فقط ادا. تا آخر سال ادا.

پلنم برای امسال فقط زنده موندن و تلاش کردن.

اصلا لازم نیست برای ارتباط با من سیاست داشته باشید تا از زیر زبونم حرف بکشید. من به صورت خودکار بعد ۵ دقیقه، تمام زندگیم رو میریزم رو دایره.

منزجرکننده‌ترین حس دنیا حسادته. رفاقت‌ها رو از هم می‌پاشونه. خانواده‌ها رو تلخ می‌کنه. انسان‌ها رو دلشکسته و دلتنگ و مچاله می‌‌کنه.

حالا هر کدوم رفتیم یه سر دیگه‌ی دنیا و احتمال اینکه همدیگه رو ببینیم به صفر میل می‌کنه. و حالا فقط حسرت «تموم خاطراتی که می‌تونستیم با هم بسازیم ولی به خاطر دهن گشاد مردم نتونستیم» روی دلمون مونده.