همیشه به آدم‌هایی که اراده دارن حسودیم میشه.

جدی اینجوری زندگی کردن برات سودی نداره. باید وحشی باشی توی همه چیز. انقدر شل و ول بودن هیچ چیز رو برات تضمین نمیکنه.

کاش تصمیمات جدی باشن و با یه باد از بین نرن.

هیچ چیز نیست که از دست منو تو بر نیاد. آدمیزاد هرچیزی رو که بخواد میتونه انجام بده. حتی هر چیزی که نخواد رو هم میتونه.

نمیدونم چرا الکی الکی دارم گریه میکنم.

غم میون دو تا چشمون قشنگم لونه کرده.

بدبختی و بیچارگی واقعا در یک لحظه میتونه اتفاق بیفته و زندگی رو به آتیش بکشه.

کمک‌های کوچیکی که توی زندگیتون به آدما میکنید رو دست کم نگیرید. نمیدونید خدا بابت همه کمک‌های کوچولو کجاها دستتون رو که نمیگیره.

امسال سبزه گره نزدم. اعتقادات در من مرده.

دیگه کار از شنبه شروع کردن گذشته. هر لحظه برای شروع دوباره‌ست.

حالالای‌لای. حالا لای لای.

بریم بخوابیم که فردا روز خداست. کار و کار و کار.

مقاومتم در برابر خوابیدن انقدر زیاده کاش در برابر غم و غصه‌ی زندگی هم همینقدر مقاوم بودم.

احساس میکنم خیلی اسکلم. به معنای واقعی احساس میکنم یک اسکل واقعی هستم و هیچکس رو دستم نیست.

کی قرارِ آدم شی آخه؟ کی ورژن عاقل و بالغت رو قرار رونمایی کنی؟

یه ذره شانس در زندگیم میخوام. شانس برای رسیدن.

آدم دلش میخواد یهو خودشو از ماشین پرت کنه بیرون.

میترسم یه روزی تو منو بخوای ولی من تو رو نه.