آدمیزاد بعدها میفهمه آدم‌ها اونقدری که فکر میکرده خوب نبودن.

زیر فشار زندگی شونصدتا تیکه شدم.

بعضی چیزها یهو تموم میشن. یهو میبینی عه دیگه مهم نیست. دیگه تموم شد.

غصه‌ی بی‌لیاقت بودنتونم ما بخوریم؟

چقدر آدمایی که تقلید میکنن مزخرفن. یعنی مزخرف‌تر از این آدما وجود نداره. تقلید نه اینحوری که الگو بگیرن و خودشون خلاقیت به خرج بدن، تقلید اینحوری که کپی میکنن. دقیقا همون کاری که تو کردی کپی میکنن، نوشته‌هات رو کپی میکنن، تیپ و ایتایات رو کپی میکنن، هدافات رو کپی میکنن. بابا یکم خودت باش. مگه خودت بودن چقدر بدِ؟

دیگه حتی نمیتونم ساده‌ترین تصمیمات زندگیم رو بگیرم. انقدر ناتوان شدم.

کاش به یسری چیزا اهمیت ندم.

فقط یک بوس از محبوب میخوام.

باید تمرکزم رو بذارم روی چیزهایی که دست منه و میتونم تغییرشون بدم. اینجوری زندگی بهتر پیش میره.

اگه از من خوشت بیاد،خودت میای جلو. اگه دلت بخواد باهام حرف بزنی، خودت بهم پیام میدی. اگه میخوای باهم بریم بیرون، خودت برنامه‌اشو میچینی. اگه بخوای خودت میای، لازم نیست من کاری کنم.

از وقتی فهمیدم همه چیزِ زندگیم، دقت کنید " همه چیز" زندگیم به خودم بستگی داره؛ زندگی داره برام سخت میگذره.

همین میام بیفتم رو دور زندگی و خودمو جمع و جور کنم، اشوان موزیک میده. بس کن مرد. روانیمون کردی.

همیشه به آدم‌هایی که اراده دارن حسودیم میشه.

جدی اینجوری زندگی کردن برات سودی نداره. باید وحشی باشی توی همه چیز. انقدر شل و ول بودن هیچ چیز رو برات تضمین نمیکنه.

کاش تصمیمات جدی باشن و با یه باد از بین نرن.

هیچ چیز نیست که از دست منو تو بر نیاد. آدمیزاد هرچیزی رو که بخواد میتونه انجام بده. حتی هر چیزی که نخواد رو هم میتونه.

نمیدونم چرا الکی الکی دارم گریه میکنم.