از خودم ناامید شدم.

آدم یک جایی احساس میکنه هیچ چیز، اون چیزی نبود که همیشه میخواسته.

یه جایی یهو دیگه هیچی جز خودت برات مهم نیست.

۴۳تا ویس برای دوستم فرستادم. منتظرم آنلاین شه و سریع گوش بده وگرنه دوستیمون تموم میشه.

صمیمیت‌های از دست رفته همیشه یه قبرستان جدا در قلبم دارند.

آدمیزاد بعدها میفهمه آدم‌ها اونقدری که فکر میکرده خوب نبودن.

زیر فشار زندگی شونصدتا تیکه شدم.

بعضی چیزها یهو تموم میشن. یهو میبینی عه دیگه مهم نیست. دیگه تموم شد.

غصه‌ی بی‌لیاقت بودنتونم ما بخوریم؟

چقدر آدمایی که تقلید میکنن مزخرفن. یعنی مزخرف‌تر از این آدما وجود نداره. تقلید نه اینحوری که الگو بگیرن و خودشون خلاقیت به خرج بدن، تقلید اینحوری که کپی میکنن. دقیقا همون کاری که تو کردی کپی میکنن، نوشته‌هات رو کپی میکنن، تیپ و ایتایات رو کپی میکنن، هدافات رو کپی میکنن. بابا یکم خودت باش. مگه خودت بودن چقدر بدِ؟

دیگه حتی نمیتونم ساده‌ترین تصمیمات زندگیم رو بگیرم. انقدر ناتوان شدم.

کاش به یسری چیزا اهمیت ندم.