آدم تو آینه رو بسازش از صفر.

از رویاهای بزرگ نترس عزیزم.

یه استرس شدید و بدی منو گرفته.

بریم تا صبح درس بخونیم چون روزها کافی نیستن.

یک ساعت درس میخونم انگار ده تا قرص خواب‌آور بهم تزریق کردن.

توصیه میشه همه ببینند. چند بار.

انقدر سوال کردم که الان شبیه یک علامت سوال بزرگم.

پروسه‌ی از چشم افتادن ممکنه در زیر ۳ ثانیه اتفاق بیفته.

یک بات خوشگل گذاشتم توی بیوی اینجا‌. شاید کار ضروری داشتید.

بیوی چنلم عالیه. انگار با مردم دعوا دارم. چون واقعا دعوا دارم.

هوش مصنوعی گفت با اینکه ندیدمت خیلی خوشگلی.

همین که دارم روی خودم کار میکنم تا خیلی چیزها رو یاد بگیرم یعنی توی مسیر درستی هستم.

بعضی وقتا فقط باید سکوت کنی چون کلمه و توضیحی برای چیزایی که توی ذهنت و قلبت دارن اتفاق میفتن، وجود نداره.

دلم میخواد موفق شم. زمان کمه و من هنوز به اون لول نرسیدم که درست و حسابی تلاش کنم و از همه‌ی زمان باقی مونده‌ام استفاده کنم. هنوز خوب نشدم چه برسه به اینکه عالی بشم. انگار هرچی میخوام به یه چیزی چنگ بزنم که امیدم رو از دست ندم، چیزی پیدا نمیکنم. انگار هیچ چیزی برای چنگ زدن وجود نداره. تنها چیزی که باعث میشه ادامه بدم اینکه که بعدها حسرت نخورم. بعدها نگم میتونستی حتی سینه‌خیز بری ولی نرفتی. میتونستی کارهای کوچیک بکنی ولی نکردی. فعلا فقط دارم برای این‌ها ادامه میدم. برای اینکه پشیمونی مثل همیشه یقه‌ام رو نگیره و عذابش تا ابد همراهم نباشه.

خیلی له و خستم.

از دست آدم‌ها دلخورم ولی نه وقتش رو دارم بیانش کنم، نه حوصله‌اش رو. کوتاه‌ترین راه یعنی قطع ارتباط رو انتخاب میکنم.

اگه من همین کار رو باهات میکردم، تو خیلی باهام بد تا میکردی. ولی چون تو داری انجامش میدی، ایرادی نداره. جالب.

قطع ارتباط رو متوجه بشید دیگه. قطع ارتباط که کردیم حتی لازم نیست تولدم رو تبریک بگی. بسلامت عزیزم.

تو ورژن جدیدم دنبال بهونه برای ارتباط با آدم‌هایی که دیگه توی زندگیم نیستن، نیستم.