یه بخشی از من تمام تلاشش رو میکنه که همه چیز رو درست کنه و برای آدم‌ها وقت بذاره و به حرفاشون گوش بده و سعی کنه این قلبی که با کارای اونا هزارتا تیکه شده رو جمع کنه و دوباره سرِپاش کنه ولی یه بخش دیگه از من توانایی این رو داره دوست داشتنی‌ترین و مهم‌ترین آدم‌های زندگیم رو ول کنه و بره. چون دیگه تلاشش رو کرده یا شایدم چون خسته شده از یه نفره تلاش کردن. فقط میخواد ول کنه بره و هیچ چیز هم براش مهم نیست.

آدم‌ها رو خسته نکنید یهو دیدی همونی که یه روز کلی قول و قرار باهات گذاشته بود، ولت میکنه میره.

بیچاره شدیم. هوا داره گرم میشه.

‏«برف شاخه‌ها را خم کرده بود و در بارشِ بعد حتما می‌شکستشان. آدم‌ها هم مثل درخت‌ها بودند. یک برف سنگین همیشه بر شانه‌های آدم وجود داشت و سنگینی‌اش تا بهار دیگر حس می‌شد. بدیش این بود که آدم‌ها فقط یک بار می‌مردند و همین «یک بار»، چه فاجعه دردناکی بود. »

دووم بیار عزیزم. بلاخره تموم میشه.

آسترولوژی میگه هیچ چیز وجود نداره که تو رو متوقف کنه.

تعداد آدمایی که دارم نگهشون میدارم رو به کاهشه.

جدی شما چجوری وقتی کسی رو ناراحت میکنید، راحت سر رو بالش میذارید؟ من انقدر عذاب وجدان میگیرم که ده بار خودمو سرزنش میکنم و دو برابر ناراحت میشم.

حالا درسته تابستون گرمه ولی کلی پلن برای این گرما چیدم.

عزیزم کاری میکنی من احساس کنم نامرئی‌ام.

میخوام تا صبح فردا خودم رو با درس خفه کنم. لتس گو.

میخوام بهتون نشون بدم اینجا رئیس کیه.( وی کتابش را باز میکند.)

وقتی کل روز اللی تللی میکنی حقته. الان باید چشمات از حدقه بزنه بیرون.

از خودم ناراحتم. انقدر ناراحتم میتونم روزی ۲۵ ساعت بابتش گریه کنم ولی وقت ندارم.

تا حالا شده احساس کنید وقت و زندگیتون و بهترین لحظاتی که میتونستید یه کار مفید در حق خودتون کنید رو صرف آدمای پوچ کرده باشید؟

تا حالا شده احساس کنید دیر به خودتون اومدید؟

تا حالا پشیمون شدید از کارایی که توی گذشته انجام دادید؟