تصمیمم اینه فقط خودم مهم باشم. دیگه کسی رو برای خودم بزرگ نکنم. خاک بر سر آدما.

یاس موزیک داده. یاخدا.

اون که رویاهاشو گم کرد تو بی‌راه‌های ممتد.

زمان ثابت کرد همتونو.

نوشته بود؛ قبلنا خیلی دنبال انگیزه بودم ولی الان دیگه نیستم. اگه قرار باشه سینه خیز برم، میرم. چون مجبورم که برم.

خودتون باشید. غیر خودتون هرچیزی که باشید، شما یک کپی ناقص‌اید.

یهو وسط توضیح دادن و حرف زدن به این نتیجه میرسم خب که چی؟

من فهمیدم اگه من کاری برات انجام میدم نباید انتظار داشته باشم تو هم بعدها در همون شرایط با همون کیفیت؛ اون کار رو برام انجام بدی. تا اینجا اوکیه ولی اگه اصلا کاری نکنی، خب ولت میکنم. بعدها میفهمی کی رو از دست دادی.

آدم توجه میخواد. عشق میخواد. محبت میخواد. حرفای خوب خوب میخواد. تا کی هی خودمو گول بزنم که دوستم داری؟

یه بخشی از من تمام تلاشش رو میکنه که همه چیز رو درست کنه و برای آدم‌ها وقت بذاره و به حرفاشون گوش بده و سعی کنه این قلبی که با کارای اونا هزارتا تیکه شده رو جمع کنه و دوباره سرِپاش کنه ولی یه بخش دیگه از من توانایی این رو داره دوست داشتنی‌ترین و مهم‌ترین آدم‌های زندگیم رو ول کنه و بره. چون دیگه تلاشش رو کرده یا شایدم چون خسته شده از یه نفره تلاش کردن. فقط میخواد ول کنه بره و هیچ چیز هم براش مهم نیست.

آدم‌ها رو خسته نکنید یهو دیدی همونی که یه روز کلی قول و قرار باهات گذاشته بود، ولت میکنه میره.

بیچاره شدیم. هوا داره گرم میشه.

‏«برف شاخه‌ها را خم کرده بود و در بارشِ بعد حتما می‌شکستشان. آدم‌ها هم مثل درخت‌ها بودند. یک برف سنگین همیشه بر شانه‌های آدم وجود داشت و سنگینی‌اش تا بهار دیگر حس می‌شد. بدیش این بود که آدم‌ها فقط یک بار می‌مردند و همین «یک بار»، چه فاجعه دردناکی بود. »

دووم بیار عزیزم. بلاخره تموم میشه.

آسترولوژی میگه هیچ چیز وجود نداره که تو رو متوقف کنه.

تعداد آدمایی که دارم نگهشون میدارم رو به کاهشه.