اون جمله ای که گفتی “ولش کن، مهم نیست”، دقیقا همون چیزیه که هنوز بهش فکر میکنی.

می‌گفت: «رنج کشیدن آدم رو قوی می‌کنه»، «بدون سختی، پیشرفت نمی‌کنی». انگار هر زخم و هر فشار، یه مدال افتخار باشه. می‌دونی که همیشه این‌طور نیست؟ گاهی رنج، فقط رنجه؛ بی‌هیچ پاداشی، بی‌هیچ رشدی. گاهی فقط آدم رو خسته می‌کنه، امید رو کم‌رنگ می‌کنه، انرژی رو می‌بلعه بدون اینکه چیزی به جاش بده. گاهی موندن توی یه مسیر دردناک، هیچ حکمتی نداره. بعضی وقت‌ها، زندگی فقط درباره‌ی تحمل سختی‌ها نیست، بلکه گاهی درباره‌ی پیدا کردن راه‌هایی برای کمتر رنج کشیدنه.

شروع تغییر از اونجاست که دیگه خودتو مستحق رنج کشیدن ندونی.

داستان تو هنوز تمام نشده است، تو خواهی خندید آنجا که گریسته بودی.

راستش من برای آدم‌هایی که رفتن گریه نمیکنم. من برای اینکه به اینجور آدم‌ها بها دادم گریه میکنم.

فهمیدی ازت دلخورم ولی کاری نکردی. پس فرقی با بقیه نداری.

"آسان ساخته نشده‌ای که به راحتی ویران شوی"

حافظ ۶ ماه پیش گفت این ماه برام کلی اتفاقات خوب میفته. دروغگو.

متنفرم از اینکه بیسیک‌ترین اصول روابط رو برای آدم‌ها توضیح بدم.

واقعا احساس میکنم تو این دنیا خیلی تنهام. هر بار که من با کسی صمیمی شدم و رمز و راز دلمو بهش گفتم بعدش یه کاری کرده که از چشمم بیفته.

آدما واقعا بَدن.

ایرانی صبح شنبه‌ات بخیر. پاشو کار کن. بدو بدو.

یه ساعت پیش داشتم با شمع رو به روم حرف میزدم.

۴۰۳ خیلی بیخود و مزخرف بود. انگار که اصلا همچین سالی رو زندگی نکردم. از بس که نفهمیدم چیکار کردم.