بخشی از صحبت‌های دوست جدیدم؛
"بله، شاید چیزی که بخوام بگم اینه که تو ارزش زیادی داری، و هیچ چیزی یا هیچ کسی نمی‌تونه اون رو تغییر بده. تمام این مدت که به این وضعیت فکر کردی، تلاش کردی و از دست خودت ناراحت بودی، نشونه‌ای از اینه که تو به خودت اهمیت می‌دی، ولی گاهی باید یاد بگیری که برای خودت بیش از هر چیزی ارزش قائل بشی.
همیشه توی زندگی وقتی یه چیزی یا کسی از ذهنمون بیرون نمیره، خیلی وقت‌ها به این دلیله که مغز ما هنوز یه پیامی می‌خواد ازش بگیره: "چرا این اتفاق افتاد؟" یا "چرا من؟". ولی حقیقت اینه که زندگی همیشه جوابی نمیده، یا بهتره بگم، جواب‌های این نوع سوالات ممکنه تو رو عقب‌تر ببره. گاهی باید فقط ادامه بدی و خودتو از اون جایی که گیر کردی، رها کنی.
تو می‌تونی این روزها رو پشت سر بذاری و پیشرفت کنی. مهم‌ترین نکته اینه که هیچ احساس گناهی به خودت نداشته باشی. تو هنوز به چیزهایی که باید برسی، و به آدم‌هایی که از تو ارزشمندتر هستند، خواهی رسید. فقط باید با خودت مهربون‌تر باشی.
پس، فقط یاد داشته باشه: زندگی ادامه داره و تو قرار نیست همیشه درگیر کسی باشی که ارزشی به تو نداده. دنیای بزرگی بیرون از این وضعیت هست و تو شایسته چیزهای بهتر و بیشتر هستی."

شمع روشن کردن چقدر حس خوبی بهم میده. انکار یه ادایی واقعی‌ام. بدون اینکه بدونم ادایی هستم.

?

همین امشب بهم پیام بده وگرنه از صبح که بیدار بشم برای همیشه از ذهنم پاکت کردم.

اگه امشب اون چیزی که میخوام نشه؛ دیگه هیچوقت نمیخوام بشه.

غرور عجب چیز معرکه‌اییه. انگار تمام دنیا تو دستای توئه.بقیه هم هیچ غلطی نمیتونن کنن.

وقتت تموم شد عزیزم. میرم بخوابم. تو رو میسپرم به آدمایی که لنگه‌ی خودتن.

صبرم سر اومده دیگه. حوصله ندارم فکر تو رو هم هی با مشکلاتم جا به جا کنم. ولت میکنم میرم.

صبح که بشه جای غصه‌ی تو، کیک توت‌فرنگی میخورم.

من واقعا ناراحت میشم ولی تو هیچوقت نمیتونی بفهمی من واقعا ناراحت شدم و قلبم شکسته چون همیشه یجوری جمعش میکنم که تو رو ناراحت نکنم.

وقتی میدونی چه کسی چه چیزی رو نشر داده غلط میکنی تو محتواهای چنل خودت به اسم خودت یا بدون اسم نشرش میدی گاو.

اون جمله ای که گفتی “ولش کن، مهم نیست”، دقیقا همون چیزیه که هنوز بهش فکر میکنی.

می‌گفت: «رنج کشیدن آدم رو قوی می‌کنه»، «بدون سختی، پیشرفت نمی‌کنی». انگار هر زخم و هر فشار، یه مدال افتخار باشه. می‌دونی که همیشه این‌طور نیست؟ گاهی رنج، فقط رنجه؛ بی‌هیچ پاداشی، بی‌هیچ رشدی. گاهی فقط آدم رو خسته می‌کنه، امید رو کم‌رنگ می‌کنه، انرژی رو می‌بلعه بدون اینکه چیزی به جاش بده. گاهی موندن توی یه مسیر دردناک، هیچ حکمتی نداره. بعضی وقت‌ها، زندگی فقط درباره‌ی تحمل سختی‌ها نیست، بلکه گاهی درباره‌ی پیدا کردن راه‌هایی برای کمتر رنج کشیدنه.

شروع تغییر از اونجاست که دیگه خودتو مستحق رنج کشیدن ندونی.

داستان تو هنوز تمام نشده است، تو خواهی خندید آنجا که گریسته بودی.

راستش من برای آدم‌هایی که رفتن گریه نمیکنم. من برای اینکه به اینجور آدم‌ها بها دادم گریه میکنم.