ناامید کننده بودی. به درد هم نمیخوردیم.

اولش سخته. اولش پشت سر هم شکست میخوری. کم میاری. جا میزنی. گریه میکنی. خودتو سرزنش میکنی که شاید به اندازه‌ی کافی خوب نبودی. ولی همینجوری ادامه بده. با همین حالِ بدت ادامه بده. شاید شد. شاید همونی شد که میخواستی. ولی اگه ادامه ندی بعداً هم پشیمونی که چرا دووم نیوردی. تا همیشه ذهنت درگیر اون کاری میشه که میتونستی انجام بدی ولی انجام ندادی.

من هیچ‌وقت نداشتمت که از دستت بدم اما چیزی که اشکم رو درمیاره همون زندگیه که توی افکار خودم برات ساختم. من برای باور سیل‌زده‌ام اشک می‌ریزم.

ولی اگر جایه تو بودم هم هیچوقت کاری نمیکردم حس بی ارزشی بگیری.

آلبوم جدید دورچی رو گوش دادم. انگار دروچی واقعا غمگینه.

قسر نبودم قسر در برم.

عزیزم تو همون چیزی هستی که باید. انقدر به خودت سخت نگیر.

کی میدونه تو چه درد و رنجی رو داری تحمل میکنی؟

آدمیزاد به امید زنده‌ست.

وقتی میگم خسته‌ام:

واقعیت اینه هر چقدر هم به کسی احترام بذاری، آخرش اون اندازه‌ی فهمش باهات رفتار میکنه.

متاسفانه دیگه باور نمیکنم. نه راستشو، نه دروغشو.

اصلا اون چیزی نیست که دلم میخواست ولی صبر میکنم. صبر نکنم چیکار کنم؟

حس شیشمم هیچوقت بهم دروغ نگفته. اتفاقا همیشه بهم ثابت کرده که حق با منه.

بعضی وقتا سکوت به این معنی نیست که شما زرنگی و منم ساده و زود باور. اون سکوتی که کردم فقط بخاطر شخصیت خودمه.

بعضی چیزا توضیح دادنش اشتباهه. من نمیتونم ریزترین و جزئی‌ترین چیزارو برات توضیح بدم. یسری جیزارو بچه‌های دو سالِ هم بلدن. بعد من بیان به توئه گوریل انگوری یاد بدم؟ خودت خجالت نمیکشی؟

اصلا اونموقع طرفتون ساده‌ترین چیزا رو بلد نیست باید خیلی سریع فرار کنید.

بعضی وقتا ادامه دادن اشتباهه. ادامه دادن به ضرر خودته. حالا ادامه دادن یه آدم، یه دوست.