من از دستت ندادم فقط یه مرحله میرم بالاتر.

میخوام خودم رو از این منِ زشت که زندگیم رو به گند کشیده نجات بدم.

اصلا برام مهم نیست آدم‌ها درباره‌ام چه فکری میکنن. مهم منم که حس خوبی داشته باشم.

جون بکنید. تنها راهش همینه.

انجام دادن بعضی کارها فقط برای اینه که یسری چیزارو به خودت ثابت کنی.

من نمیتونم اون اشتباه رو تکرار کنم چون درسش رو گرفتم. تجربه شده و وقتشه که دیگه تکرار نشه.

آدم بعضی وقتا باید ول کن بره. همین ول کردن نجاتش میده.

متاسفانه هر کسی که احساس میکنی آدم خوبیه، آدم خوبی نیست. گاهی تو فقط احساس میکنی.

اشکال نداره. عزیزم اشکال نداره. از اینجا به بعد هر چقدر که در توانت هست انجامش بده. جبرانش کن. تو میتونی.

راه دیگه‌ایی نیست. این راهی هم که هست سخته. پس همینه که هست. کاریش نمیشه کرد.

«شاید اونم‌ داره مثل‌‌من ازشب تاریک عبور میکنه»

بعضی چیزها و آدم‌ها شاید هیچوقت برای تو نباشن. نتونی توی زندگیت نگهشون داری یا حتی به دستشون بیاری. سرنوشت عزیزم. سرنوشتشون با تو رقم نخورده.

هیچکس همیشه قوی نیست.

مسخره بازی تنها سلاح من در برابر غم و اندوه و ناامیدی و فشار روانی در حد خودکشیِ.

آدم بعضی وقتا ناراحت میخوابه. یعنی انقدر خسته‌ست که حتی تلاش نمیکنه در مورد اون موضوع فکر کنه یا حلش کنه. ترجیح میده ناراحت بخوابه و صبح ناراحت بیدار بشه. حتی ممکنه این ناراحتی رو چندین و چند سال به دوش بکشه چون خسته‌ست. هیچکسم روحش از این قضیه با خبر نشه. من یه شب ناراحت خوابیدم.

جدی بلند شو یه کاری کن. همه دارن یه کاری میکنن.

آدم دلش میخواد با دوتا دستش هزارتا هندونه بلند کنه.

شما نمیدونید ولی بعضی وقتا فقط یه دفتر جدید میتونه نجاتم بده. از نو شروع کردن نجاتم میده. از اول پلن ریختن نجاتم میده. همین چیزای کوچولو موچولو کلی نجاتم میده.

آدم یجایی یهو به خودش میاد. دست خودش رو میگیره. زانوهاش رو می‌تکونه و بلند میشه. چون مسیر طولانیه. شاید هزار بار بخوره زمین و کم بیاره ولی بازم بلند میشه.