دیگه حرفاتو به کسی جز خودت نتونی بگی هم اتفاق افتاد برام. مرحله‌ی عجیبیه.

به خودت بیا، از هر راهی که میتونی.

خودت رو ببخش، از هر راهی که میتونی.

آدمای سمی و تاکسیک زندگیتون همیشه برمیگردن.

راستش اعصاب و روانم دیگه یاری نمیکنه قهر کنم یا ببخشم یا بحث کنم. فقط دارم حذف میکنم.

من تایپم آدمیه که احترام و عشق و شادی رو یکجا بهم بده.

هرچقدر بزرگتر میشم بیشتر میفهمم که نجات‌دهنده‌ی واقعی فقط خودمم. بقیه گذری یه دستی بهت میرسونن. موندگار نیستن که نجاتت بدن.

ولی من همیشه خودم نور شدم تو تاریکی.

با بعضیا واقعا چایی میچسبه. چای و حرف، حرف تا ابد.

از آدمای موذی واقعا بدم میاد. کافیه بفهمم موذی بازی در میاری تا برای همیشه قطع رابطه کنیم.

دیگه ذوقش رو ندارم. تموم شد.

ناراحتم از اینکه هزارتا آدم مزخرف به چشمت میان اما من نه. منی که میدونی حسم بهت واقعیه. شایدم نمیدونی. نمیدونم شایدم چون مزخرف نیستم به چشمت نمیام.

تو ارزش اینو داری با کسی باشی که برای تو احترام قائل باشه و واقعا دوستت داشته باشه و علاقه‌اش بهت واقعی باشه.

دوران مودی بودن تو روابط عاطفی خیلی وقته تموم شده. آدما میرن دنبال کسایی که بهشون عشق و علاقه و احترام میدن.

اسم خیلی از روابط ما عشق نیست. چون هنوز عشق رو تجربه نکردیم فکر میکنیم دیگه این رابطه عشق واقعیه. نه عزیزم. عشق زمان میخواد. توجه میخواد. احترام میخواد. خیلی فاکتورهارو میخواد که یسری آدما ندارنش. اینکه از یکی خوشت میاد رو اسمش رو عشق نذار که.

بچه‌ها احساس میکنم ارزشش رو دارم. ارزشش رو دارم که چیزهای خوب توی زندگیم باشن و خوشحال و شاد باشم. آدم خوبی‌ام و لیاقت همه‌ی حس‌های خوب رو دارم و چرا تلاش نکنم بابتش؟ چرا آدمای مزخرف رو حذف نکنم؟ چرا که نه؟

دلم نمیخواد نصفه بیشترِ زندگیم رو توی غم سر کنم.

سلام کردن خیلی مهمه. نمیشه همینجوری بدونِ هیچی که بیای حرفتو بزنی. شعورت کجا رفته پس؟

صبح خواب موندن یعنی سلام به یه روز مزخرف.