رسما نمیدونم دارم چه غلطی با زندگیم میکنم.

واقعا دلم میخواد به خودم ثابت کنم که ضعیف و شکننده نیستم ولی هر جا رو نگاه میکنم یه تیکه از من هست. شکستم.

بدبختی اینه میدونم چاره‌ای ندارم جز ادامه دادن.

میدونم حتی وقتش نیست که بشینم عزا بگیرم.

هیچکس به غیر از خودم از پسش برنمیاد.

دارم تلاش میکنم برگردم به زندگی.

پروفایل اینجا رو عوض کردم. میخوام همه چیزهای زندگیم رو عوض کنم.

خوشگلا اول یه دل سیر گریه میکنن بعد به زندگیشون ادامه میدن.

قدم‌های کوچیک بهتر از هیچ قدمی برنداشتنه.

بابت روزهای سختی که دووم میارم به خودم افتخار می‌کنم.

من هنوز نتونستم بهترین خودم باشم. این موضوع هر روز صبح مثل پتک میخوره تو سرم.

اگه اونم دوستم داشته باشه و نیاد جلو چی؟

گفتم یکمم اون تلاش کنه. دیگه باهم حرف نزدیم.

کل روز وقتم رو هدر میدم و آخر شب میشینم غصه میخورم. چته آخه.

اگه برات ریلز فرستادم و جوابی ندادی ما دیگه دوست نیستیم.

دارم رو خودم کار میکنم حساس نباشم و به چیزهای کوجیک پیله نکنم و خودم رو بابتشون فرسوده نکنم.

کاش قولی که به خودم دادم راستکی باشه.

دیگه اسمتو از سرچ تلگرام پاک کردم. تموم شدی.

من خودم هزارتا بدبختی دارم بعد مردم از من ناراحت میشن چرا اینجوری کردی چرا اونجوری کردی چرا مودی بازی در میاری چرا جو میگیرتت. چرا و کوفت عزیزم. دو دقیقه بیا این باری که رو شونه‌هامه بذارم رو شونه‌هات، بفهمی چی به چیه.

شب که میشه واقعا دلم میخواد یک دل سیر گریه کنم ولی چون خسته‌ام نمیتونم. توی خستگی اشک‌ چشم‌هام زود تموم میشن.